Deze week vertelde Jessi Draper, een van de castleden van The Secret Lives of Mormon Wives, aan een podcast en vervolgens aan People dat haar meest recente operatie haar grootste spijt was. Ze onderging een operatie aan haar boven- en onderoogleden. Haar chirurg stelde voor om vettransplantatie rond de ogen toe te voegen. Ze stemde toe en zei dat hij alles moest doen wat hij nodig achtte om haar gezicht in balans te houden. Ze zegt dat ze wakker werd met vet uit haar dijen rond haar ogen, in haar kaak en in haar lippen, dat de lippen nooit waren besproken, dat ze er maandenlang gezwollen uitzag op camera, en dat ze negen maanden heeft geprobeerd het ongedaan te maken, inclusief vetoplossende injecties. Haar advies aan kijkers was: laat geen vettransplantatie doen. Ze zei ook dat ze lijdt aan morfodysforie (BDD) en klaar is met chirurgie.<\/p>\n
Ik ken haar gezicht, haar chirurg of haar medisch dossier niet, en ik zal op geen van deze reageren. Ik schrijf dit omdat haar zin \u201cdoe wat u denkt dat ik nodig heb\u201d de meest voorkomende zin is die ik hoor tijdens consulten, en omdat haar verhaal, in volgorde, de drie manieren bevat waarop vettransplantatie misgaat en de ene manier waarop het wordt hersteld.<\/p>\n
De misvatting is dat vettransplantatie de veilige, natuurlijke optie is: uw eigen weefsel, geen lichaamsvreemd product, niets om op te reageren, en als het u niet bevalt, kan het worden opgelost als een filler. Drie van die vier zaken zijn waar. De vierde is het probleem. Een filler is een product dat door een specifiek enzym in een middag wordt verwijderd. Een vettransplantaat dat is aangeslagen, is levend weefsel met een eigen bloedtoevoer. Er bestaat geen enzym voor. Het verwijderen ervan betekent ofwel wachten, ofwel een operatie, ofwel een injectie die ontworpen is voor een ander deel van het lichaam. Daarom schreef ik eerder deze maand dat vet een transplantaat is, geen filler<\/a>, en waarom de beslissing meer zorg verdient dan een afspraak voor een filler, niet minder.<\/p>\n De eerste fout is het plan, niet het vet.<\/strong> Vet gaat naar de regio’s die we in het consult zijn overeengekomen, en nergens anders. Hoeveel er in elk van die regio’s gaat, beslis ik op de operatietafel, omdat weefsel zich anders gedraagt zodra het voor me ligt en een wang vaak meer nodig heeft dan een foto suggereerde. Dat is een chirurgisch oordeel, en dat is het deel dat een pati\u00ebnt aan de chirurg moet overlaten. De regio’s zelf zijn dat niet. Als ik besluit dat een gebied dat we nooit hebben besproken vet nodig heeft, dan is dat een nieuwe operatie, en een nieuwe operatie vereist een nieuw gesprek, geen beslissing die wordt genomen terwijl de pati\u00ebnt slaapt. \u201cDoe wat u denkt dat ik nodig heb\u201d geeft mij toestemming om het volume te beoordelen. Het geeft mij geen toestemming om regio’s toe te voegen. Een pati\u00ebnt die wakker wordt met vet in haar lippen na te hebben ingestemd met vet rond haar ogen, kreeg geen uitgebreide procedure. Ze kreeg een procedure waarvoor ze geen toestemming had gegeven, en de zwelling die volgt is nog het minste van wat er mis is gegaan.<\/p>\n De tweede fout is het beoordelen van een transplantaat na twee weken, of na twee maanden.<\/strong> De verzamelde gegevens zijn consistent: in 27 studies en bij 1.011 pati\u00ebnten overleeft ongeveer 47 procent van het getransplanteerde volume, waarbij individuele studies vari\u00ebren van 26 tot 83 procent, en het meeste verlies optreedt in de eerste drie maanden. Dus een gezicht dat er in week twee overvuld uitziet, bevat transplantaat, zwelling en vet dat niet zal overleven, in verhoudingen die niemand van buitenaf kan aflezen. Dit is geen reden om de nood van de pati\u00ebnt te negeren; het is een reden om er nog niet aan te opereren. Ik beoordeel een vettransplantatie na zes maanden, en dat zeg ik al voor de eerste sessie.<\/p>\n De derde fout is proberen een transplantaat op te lossen met een kin-injectie.<\/strong> De injectie die wordt gebruikt om een dubbele kin te verminderen, vernietigt vetcellen op de plek waar deze wordt geplaatst. Het is goedgekeurd voor het vet onder de kin, en de systematische review van de bijwerkingen merkt op dat de veiligheid in andere gebieden onbestudeerd blijft en dat grotere volumes ernstigere reacties veroorzaken. Getransplanteerd vet in een lip of onder de dunne huid van het onderooglid is geen submentaal vetkussentje: het is klein, ongelijkmatig, ligt dicht bij zenuwen en bij het huidoppervlak. Het resultaat is vaak een pleksgewijze verzachting op sommige plaatsen, stevigheid op andere, en een contour die nu moeilijker chirurgisch te corrigeren is dan de oorspronkelijke overvulling was. Ik zet geen vetoplossende injecties in een transplantaat.<\/p>\n Wat echt werkt is geduld, gevolgd door een kleine operatie.<\/strong> Zodra het transplantaat zich heeft gestabiliseerd, na zes maanden, kan het restant aan overschot worden verwijderd met microliposuctie: een fijne canule via een minuscuul toegangspunt, waarbij het surplus wordt weggehaald in hetzelfde vlak als waarin het geplaatst was. Een reeks uit 2026 van 38 pati\u00ebnten met overvulde voorhoofden na vettransplantatie, op deze manier gecorrigeerd met beeldvorming om het vet in kaart te brengen, rapporteerde objectieve afvlakking en hoge tevredenheid, met tijdelijke zwelling van de oogleden bij elke pati\u00ebnt en kortstondige zenuwirritatie bij ongeveer 5 procent, wat allemaal genas. Lippen zijn de meest delicate plek hiervoor, en hetzelfde principe geldt: een fijne canule, in kleine stappen, zodra het transplantaat is gesetteld. Het wegsnijden van vet uit een lip is meer dan het probleem verdient, en de gepubliceerde revisiegegevens betreffen het voorhoofd, niet de lip, dus de verwachtingen daar moeten bescheiden zijn. Hoe dan ook, de volgorde staat vast. Wachten, meten, dan weghalen. Haal nooit iets weg van een transplantaat dat nog aan het stabiliseren is.<\/p>\n Sommige gezichten hadden helemaal geen transplantatie mogen krijgen, en de reden is niet anatomisch.<\/strong> Draper koppelde haar beslissingen aan morfodysforie en aan het feit dat ze jarenlang in hoge definitie werd bekeken. Vorige week publiceerde het Britse NICE een conceptrichtlijn waarin staat dat iedereen die een cosmetische ingreep wenst, gestructureerde vragen moet krijgen om een stoornis in de lichaamsbeleving (BDD) te identificeren, en dat bij een vermoeden daarvan de ingreep niet mag doorgaan. Het bewijs erachter stelt dat klinisch significante morfodysforie voorkomt bij bijna \u00e9\u00e9n op de vijf mensen die plastische chirurgie-klinieken bezoeken, tegenover ongeveer \u00e9\u00e9n op de vijftig in de algemene bevolking. Waar ik het zie, opereer ik niet, en ik leg uit waarom. Een transplantaat kan een vertekening die in de spiegel zit in plaats van in het gezicht niet herstellen, en het kan achteraf niet worden opgelost.<\/p>\n Spreek voor de operatie de regio’s af en stel \u00e9\u00e9n vraag: gaat u een regio toevoegen die we niet hebben besproken? Als het antwoord is \u201cIk doe wat er goed uitziet\u201d, vraag het dan opnieuw. Als het is \u201cIk zal het volume in deze regio’s beoordelen en niets anders toevoegen zonder het u te vragen\u201d, dan heeft u een chirurg die begrijpt wat toestemming inhoudt.<\/p>\n Als u in een vroeg stadium ontevreden bent, zeg dat dan, en wacht vervolgens af. Stuur foto’s na zes weken, drie maanden en zes maanden; de chirurg zou de reeks moeten willen zien, in plaats van te reageren op de eerste foto. Accepteer geen vetoplossende injectie in een transplantaat, wie het ook aanbiedt.<\/p>\n Als de volheid er na zes maanden nog steeds is, vraag dan wat het plan voor verwijdering is en waar de toegangspunten zouden komen.<\/p>\n Als u uzelf herkent in de beschrijving van morfodysforie, of als iemand die van u houdt dat doet, dan is de juiste volgende stap een gesprek, geen consult. De pagina wanneer moet ik stoppen<\/a> op deze site is precies voor dat moment geschreven.<\/p>\n De revisiereeks die ik citeer is het werk aan het voorhoofd van \u00e9\u00e9n centrum, niet aan lippen of oogleden, en de overlevingscijfers zijn samengevoegd uit zeer verschillende technieken. Er is geen gecontroleerde studie naar het verwijderen van transplantaten met vetoplossende injecties, en dat is precies waarom ik het niet doe; het is geen bewijs dat het nooit werkt. En het verslag van een publiek figuur is haar verslag: het vertelt me wat zij heeft ervaren en wat haar is verteld, niet wat haar chirurg van plan was of waarom. Mijn regels zijn de mijne. Andere goede chirurgen trekken de grens voor toestemming anders. Ik word liever gevraagd.<\/p>\n Als er vet in uw gezicht is geplaatst en u weet niet zeker of wat u ziet zwelling, een overschot of het resultaat is, stuur dan onbewerkte foto’s en de datum van de operatie naar +90 544 772 0772<\/a>. Het chirurgisch team beoordeelt deze dezelfde dag nog en vertelt u of het tijd is om te wachten of tijd om te plannen.<\/p>\n Dr. Mustafa Ayd\u0131nol is een plastisch, reconstructief en esthetisch chirurg in Istanbul en lid van ISAPS.<\/em><\/p>\n Een realityster onderging een ooglidcorrectie en werd wakker met vet in haar lippen, kaak en ogen, en probeerde vervolgens negen maanden lang dit ongedaan te maken. Hier zijn de drie fouten in dat verhaal, de toestemmingsregel die de eerste voorkomt, en wat er daadwerkelijk kan worden verwijderd na een vettransplantatie in het gezicht.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":33092,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2673],"tags":[],"class_list":["post-37062","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-expertadvies"],"yoast_head":"\nDe klinische realiteit<\/h2>\n
De praktische afhaalpunten voor pati\u00ebnten<\/h2>\n
Eerlijke beperkingen<\/h2>\n
Bronnen<\/h2>\n
\n