دیابت و نیکوتین با هم: این دو از دو جهت روی یک چیز اثر می‌گذارند، پس هر دو باید قبل از تاریخ انجام شوند.

این دو عاملی هستند که به طور مداوم در داده‌های عوارض کانتورینگ بدن مشاهده می‌شوند و شما هر دو را دارید. در یک مجموعه از جراحی‌های ابدومینوپلاستی پس از کاهش وزن قابل توجه، دیابت قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده مستقل عوارض بود؛ در مجموعه‌ای از ۱۰۰ لیفت پایین تنه، سیگار کشیدن تنها عامل مرتبط با آن‌ها بود. آن‌ها از دو جهت بر یک چیز تأثیر می‌گذارند: اکسیژن‌رسانی به لبه زخم تازه. در عمل، این بدان معناست که ممکن است بهبود زخم‌های شما بیشتر از زمان‌بندی‌های آنلاین طول بکشد، و من می‌خواهم که کنترل قند خون شما تثبیت شده و یک برنامه ترک نیکوتین با حمایت آغاز شود قبل از اینکه تاریخی را تعیین کنیم، و اگر بهبود پس از آن کند پیش رفت، اکسیژن هایپرباریک درمانی است که می‌توانیم اضافه کنیم. این روش برای زخم‌هایی که بهبود نمی‌یابند و برای پوست تحت فشار استفاده می‌شود، نه به عنوان چیزی که هر بیمار به آن نیاز دارد.

سیگار کشیدن و نیکوتین: حتی یک ترک کوتاه هم کمک می‌کند، و کمک به ترک بسیار بهتر از دستور به ترک عمل می‌کند.

نیکوتین رگ‌های کوچکِ تغذیه‌کنندهٔ زخمِ در حال ترمیم را تنگ می‌کند. سیگار کشیدن در روزِ عمل به‌طور مستقل با عفونتِ زخم مرتبط است. خبرِ مربوط به زمان‌بندی بهتر از چیزی است که انتظار دارید. برنامه‌های ترکِ آزموده‌شده در کارآزمایی‌ها، ۴ تا ۸ هفته قبل از عمل اجرا می‌شدند. پرهیزِ طولانی‌تر یعنی مشکلات کمترِ قفسهٔ سینه و زخم. اما ترک در هر زمانی، قبل یا بعد از جراحی، با افزایش نرخ عوارض همراه نیست. نشان داده نشده که ترکِ کمتر از ۴ هفته چیزی را بدتر کند؛ که دقیقاً خلاف چیزی است که به بیشتر افراد گفته می‌شود. یک یافتهٔ کمتر خوشایند هم وجود دارد. این‌که به شما گفته شود ترک کنید، با این‌که برای ترک به شما کمک شود یکی نیست. برنامه‌های حمایتی با تماس هفتگی، عوارض پس از جراحی را تقریباً نصف کردند. توصیهٔ کوتاه به‌تنهایی نرخ ترک را بالا برد، اما عوارض را به‌طور قابل اندازه‌گیری تغییر نداد. پس این صفحه توصیهٔ کوتاه است، نه یک برنامهٔ حمایتی، و من هم نمی‌توانم از استانبول برای شما برنامهٔ حمایتی اجرا کنم. برای یک برنامهٔ حمایتی از پزشک خودتان، یک داروساز یا خط ملی ترک کمک بگیرید. اگر می‌خواهید، از جایگزین نیکوتین استفاده کنید. در حوالی جراحی ایمن است و وقتی ترک کرده‌اید به ترمیم زخم آسیب نمی‌زند. چسب به‌همراه یک شکلِ سریع‌الاثر، آدامس یا قرص مکیدنی، بهتر از چسبِ تنها عمل می‌کند. اگر آماده نیستید برای همیشه ترک کنید، برای مدتی ترک کنید: از صبحِ روزِ عمل تا دست‌کم یک هفته بعد، مثل زمانی که از غذا ناشتا می‌مانید. من به‌خاطر سیگار کشیدن عمل را به تعویق نمی‌اندازم و وانمود هم نمی‌کنم ترکِ ۴ هفته‌ای برای همه واقع‌بینانه است.

ویپینگ و کیسه‌های نیکوتین: ایمن‌تر بودن آنها در اطراف جراحی اثبات نشده است، و نیکوتین همچنان رگ‌هایی را که زخم شما را التیام می‌بخشند، تنگ می‌کند.

گفتید ویپ یا پاکت‌ها را به‌جای سیگار استفاده می‌کنید، پس سزاوار پاسخ صادقانه دربارهٔ آن هستید. اجماعِ پیرامونِ جراحی این است که شواهد کافی وجود ندارد تا بگوییم این‌ها در حوالی عمل ایمن یا مؤثر هستند یا نه. خارج از جراحی، به بعضی افراد برای ترک سیگار کمک می‌کنند. در یک کارآزمایی، نرخ ترکِ یک‌ساله با آن‌ها ۱۸٪ بود در برابر حدود ۱۰٪ با جایگزین نیکوتین. در حوالی جراحی، هیچ‌کس اندازه‌گیری نکرده که روی نرخ عوارض چه اثری دارند. پس به شما نمی‌گویم که با تغییر به این‌ها مشکلِ زخم شما حل شده است. همچنین به شما نمی‌گویم که دقیقاً مثل سیگار کشیدن است. هیچ‌کدام از این ادعاها پشتوانه ندارد. آنچه تردیدی در آن نیست این است که خودِ نیکوتین رگ‌های کوچکِ تغذیه‌کنندهٔ زخمِ در حال ترمیم را تنگ می‌کند. اگر بتوانید در هفته‌های قبل از عمل کلاً بدون نیکوتین باشید، همان گزینه‌ای است که من انتخاب می‌کنم، و جایگزینِ نیکوتینِ دارای مجوز مسیرِ بهتر مطالعه‌شده است. به من بگویید چه چیزی استفاده می‌کنید و چه مقدار. اگر قرار نیست قطع کنید، صبحِ روزِ عمل و هفتهٔ اولِ بعد از آن را مثل زمانی که از غذا ناشتا می‌مانید، بدون نیکوتین بگذرانید.

الکل: کم‌کردن مصرف از چند هفته قبل، بسیار ارزشمندتر از قطع‌کردن در شب قبل است.

مصرف منظم الکل بیش از حدود سه نوشیدنی در روز با عفونت‌های بیشتر، خونریزی و مشکلات قلبی و ریوی پس از جراحی مرتبط است. در آزمایش‌های تجمیع‌شده، یک برنامه فشرده برای قطع مصرف الکل به مدت چهار تا هشت هفته قبل از عمل، عوارض را کاهش داد، اگرچه این شواهد بر اساس سه مطالعه کوچک است. کاهش مصرف الکل مدت‌ها قبل از تاریخ عمل، ارزشمندتر از قطع آن در شب قبل است، و به متخصص بیهوشی صادقانه بگویید چقدر می‌نوشید، زیرا این امر دوز داروهای مورد استفاده آن‌ها را تغییر می‌دهد.

جراحی قبلی در همان ناحیه: زخم‌های قدیمی خون‌رسانی و برنامه را تغییر می‌دهند، بنابراین اگر یادداشت عمل خود را دارید، آن را بیاورید.

اسکارهای قدیمی در ناحیه عمل، خون‌رسانی و برنامه را تغییر می‌دهند و همیشه هم در عکس‌ها واضح دیده نمی‌شوند. بفرمایید عمل چه بوده، حدوداً چه زمانی انجام شده و آیا از مش استفاده شده است یا نه. اگر هنوز گزارش عمل یا خلاصه ترخیص را پیدا می‌کنید، همراه بیاورید؛ اما اگر مربوط به سال‌ها پیش است یا در کشور دیگری انجام شده، نگران نباشید. همان چیزی که یادتان هست برای شروع کافی است.

وزن همچنان در حال تغییر: اگر همچنان در حال کاهش وزن هستید، نتیجه با شما تغییر خواهد کرد. من ترجیح می‌دهم تا زمانی که وزن شما ثابت شود صبر کنم، بنابراین به من بگویید چقدر وزن کم کرده‌اید، با چه سرعتی، و چه مدت ثابت مانده است.

پس از اسلیو یا بای‌پس: نتایج آزمایش خون اخیر خود را بیاورید و به من بگویید چه عملی داشته‌اید و چه زمانی.

به من بگویید چه عملی و چه زمانی انجام داده‌اید. پس از عمل اسلیو یا بای‌پس، مواردی که برای بهبودی اهمیت دارند عبارتند از: مصرف پروتئین، آهن، ویتامین B12 و ویتامین D، و اینکه آیا وزن شما به اندازه کافی ثابت بوده است. جدیدترین نتایج آزمایش خون خود را، شامل شمارش کامل خون، فریتین و B12، همراه داشته باشید.

سن بالای شصت سال: مانعی نیست، اما من ارزیابی بیهوشی را قبل از تعیین تاریخ می‌خواهم، نه صبح روز عمل.

سن به تنهایی مانع چیزی نیست، اما پس از شصت سالگی، من قبل از تعیین تاریخ عمل، به جای صبح روز جراحی، ارزیابی بیهوشی را می‌خواهم. فشارهای خون اخیر خود و یک نوار قلب (ECG) را، اگر در سال گذشته انجام داده‌اید، همراه داشته باشید.

دیابت: این موضوع بیش از آنچه اکثر مردم انتظار دارند اهمیت دارد، زیرا کنترل قند خون بهبود زخم را هدایت می‌کند.

این موضوع بیش از آنچه اکثر مردم انتظار دارند اهمیت دارد. در مجموعه‌ای از ۱۲۱ جراحی ابدومینوپلاستی پس از کاهش وزن قابل توجه، دیابت قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده مستقل عوارض بود، حتی بالاتر از خود وزن بدن. این به معنای رد جراحی نیست، بلکه به این معنی است که کنترل قند خون شما باید قبل از رزرو تاریخ خوب باشد. یک HbA1c اخیر بیاورید.

مشکل تیروئید: یک آزمایش TSH اخیر عالی خواهد بود تا بتوانم سطح فعلی شما را ببینم.

نتیجه TSH اخیر چیزی است که من بیش از همه دوست دارم ببینم. داروی تیروئید دارویی نیست که برای جراحی قطع کنیم، و هدف صرفاً این است که سطح آن قبل از عمل انتخابی در محدوده طبیعی باشد. تیروئید درمان‌نشده یا بد کنترل‌شده بر فشار خون تحت بیهوشی، حرکت روده پس از آن و شمارش خون تأثیر می‌گذارد، به همین دلیل عدد مهم‌تر از تشخیص است.

صرع: به من بگویید آخرین تشنج شما چه زمانی بوده و معمولاً چه چیزی باعث آن می‌شود.

به من بگویید آخرین تشنج شما چه زمانی بود، هر چند وقت یکبار اتفاق می‌افتند و معمولاً چه چیزی باعث شروع آن می‌شود. صرع مانع یک عمل انتخابی نمی‌شود، اما برنامه‌ریزی متخصص بیهوشی را تغییر می‌دهد، و مواردی که اطراف جراحی را احاطه کرده‌اند، مانند شب آشفته، ناشتایی، دوزهای فراموش شده و استرس، دقیقاً همان محرک‌هایی هستند که بیشتر مردم از قبل می‌دانند. این جزئیاتی نیست که تا صبح روز عمل به تعویق انداخته شود.

فشار خون بالا: اندازه‌گیری‌های اخیر و داروهای فعلی‌تان را همراه بیاورید.

آسم یا بیماری ریوی: اسپری‌ها/داروهای استنشاقی خود را همراه بیاورید و عفونت قفسهٔ سینه نزدیک تاریخ شما یعنی جابه‌جایی تاریخ.

اسپری‌های استنشاقی خود را بیاورید و به من بگویید که کنترل تنفس شما در چند ماه گذشته چقدر خوب بوده است. عفونت قفسه سینه در هفته‌های قبل از جراحی دلیلی برای تغییر تاریخ است، نه اصرار بر انجام آن.

مشکل در بیهوشی قبلی: بفرمایید چه اتفاقی افتاد و هر پروندهٔ بیهوشی‌ای را که هنوز پیدا می‌کنید همراه بیاورید، چون واقعاً برای تیم مفید است.

حساسیت‌ها: برای هرکدام دقیقاً بگویید چه اتفاقی افتاد، نه فقط نام دارو.

دقیقاً بفرمایید با هر آلرژی چه اتفاقی می‌افتد، چون برای متخصص بیهوشی «کهیر» و «ورم گلو» دو چیز کاملاً متفاوت‌اند. آلرژی به آنتی‌بیوتیک‌ها از همه مهم‌تر است، چون قبل از شروع عمل به شما آنتی‌بیوتیک می‌دهیم. آلرژی به چسب بهتر است قبل از جراحی مشخص باشد نه بعد از آن، چون پانسمان و چسب چند روز روی پوست می‌مانند.

هموگلوبین پایین: قبل از سفر قابل اصلاح است، اما به‌جای چند روز، چند هفته زمان می‌خواهد.

کم‌خونی قبل از جراحی شایع است و به‌طور مستقل عامل خطرِ مشکلات بعد از عمل محسوب می‌شود؛ علت معمول آن کمبود آهن است که قابل اصلاح است. این یکی از معدود موارد این فهرست است که می‌توانید قبل از پرواز کاملاً برطرفش کنید، اما به هفته‌ها نیاز دارد نه روزها. الان CBC (شمارش کامل خون) و سطح فریتین انجام دهید و نتایج را برایم بفرستید.

درمان کم‌خونی: این موضوع جراحی را لغو نمی‌کند، اما نحوه برنامه‌ریزی ما برای خون‌ریزی را تغییر می‌دهد.

بهتر است این را از قبل بدانید، چون هیچ‌کس دوست ندارد صبحِ روزِ عمل این را بشنود. کم‌خونی به‌تنهایی مانع انجام عمل نیست. اما یعنی اگر بدون اصلاح آن جلو برویم، احتمال نیاز به تزریق خون حین یا بعد از جراحی واقعی است نه صرفاً تئوریک، و از شما می‌خواهند برای آن رضایت بدهید. در سری‌های منتشرشدهٔ کانتورینگ ترکیبی بدن پس از کاهش وزن، بیماران فقط با هموگلوبین بالای ۱۰ برای جراحی پذیرفته شدند و جایگزینی آهن قبل از عمل دلیل این است که بیشترشان هرگز به تزریق خون نیاز پیدا نکردند. تقریباً همیشه اصلاح کمبود آهن اول، انتخاب بهتری است.

قاعدگی‌های سنگین: شایع‌ترین علت کمبود آهن در زنان. درخواست «شمارش کامل خون» و «سطح فریتین» بدهید، نه فقط هموگلوبین.

قاعدگی‌های سنگین شایع‌ترین علت کمبود آهن در زنان است و چون به‌تدریج ایجاد می‌شود، اغلب متوجه آن نمی‌شوند. درخواست CBC (شمارش کامل خون) و سطح فریتین بدهید، نه فقط هموگلوبین.

قرص‌های آهن: مصرف آن‌ها را ادامه دهید و دوز و زمان شروع را به من بگویید، زیرا آهن هفته‌ها طول می‌کشد تا اثر کند.

خوب است، به مصرف آن ادامه دهید. دوز را بیاورید و به من بگویید چه زمانی شروع کرده‌اید، زیرا آهن هفته‌ها طول می‌کشد تا هموگلوبین را افزایش دهد و زمان‌بندی جراحی شما به وضعیت فعلی آن عدد بستگی دارد، نه به این واقعیت که شما چیزی مصرف می‌کنید.

هپاتیت B: این مورد بر امکان انجام عمل جراحی شما تأثیری ندارد و مراقبت‌های شما بدون تغییر باقی می‌ماند.

از اینکه به من اطلاع دادید، متشکرم. هپاتیت B تاثیری بر امکان انجام عمل جراحی شما ندارد. اتاق عمل از قبل با همان استاندارد حفاظتی برای هر بیمار کار می‌کند، بنابراین هیچ چیز در مورد مراقبت شما تغییر نمی‌کند. نتایج اخیر خود و نام هر دارویی که برای آن مصرف می‌کنید را همراه داشته باشید.

هپاتیت C: یک مورد مشخص می‌خواهم؛ آزمایش HCV RNA در ۶ ماه گذشته که نشان دهد ویروس قابل‌تشخیص نیست.

ممنون که گفتید. برای هپاتیت C قبل از جراحی یک مورد مشخص می‌خواهم: آزمایش HCV RNA که نشان دهد ویروس غیرقابل‌تشخیص است و در ۶ ماه گذشته انجام شده باشد. آن نتیجه را همراه با آزمایش‌های عملکرد کبد و جزئیات هر درمانی که داشته‌اید بیاورید.

خرناس بلند: این می‌تواند نشانه‌ای از آپنه خواب باشد که نحوه بیهوشی شما را تغییر می‌دهد.

خر و پفِ بلند می‌تواند نشانهٔ آپنهٔ خواب باشد؛ مشکلی شایع که معمولاً تا زمان جراحی تشخیص داده نشده است. مهم است چون آرام‌بخش‌ها و مسکن‌هایی که اطراف عمل استفاده می‌شوند روی همان کنترل تنفسی اثر می‌گذارند که آپنه از قبل مختلش کرده است. حتی اگر هیچ‌وقت آزمایش نشده‌اید، به متخصص بیهوشی بگویید.

آپنه خواب: قبل از تعیین تاریخ، از پزشک خود برای انجام مطالعه خواب مشاوره بگیرید.

شخصی دیده است که شما در خواب نفس‌تان قطع شده است، و این مهم‌ترین نشانه آپنه خواب است. تقریباً از هر چهار نفری که برای جراحی انتخابی مراجعه می‌کنند، یک نفر به آن مبتلا است و بیش از هشت نفر از ده نفر از آن بی‌خبرند. در صورت عدم تشخیص، به طور مستقل با نرخ بالاتری از مشکلات تنفسی و عوارض پس از عمل مرتبط است. قبل از تعیین تاریخ، به پزشک خود مراجعه کرده و در مورد مطالعه خواب سوال کنید. اگر از دستگاه CPAP استفاده می‌کنید، آن را با خود به استانبول بیاورید.

مشکلات انعقاد خون در خانواده: این موضوع احتیاط‌هایی را که انجام می‌دهم تغییر می‌دهد و گاهی یعنی اول باید آزمایش بدهید.

وجود مشکل لخته‌شدن در خانواده، احتیاط‌هایی را که انجام می‌دهم تغییر می‌دهد و گاهی ارزش دارد قبل از عمل انتخابی آزمایش بدهید. بگویید چه کسی بود، چند ساله بود و آیا هیچ‌وقت علت مشخص شد یا نه.

واکنش‌های بیهوشی در خانواده: از قبل به متخصص بیهوشی اطلاع دهید و برنامه‌ریزی برای آن آسان است.

برخی واکنش‌های جدی به بیهوشی در خانواده‌ها ارثی است. بگویید چه اتفاقی افتاد و برای چه کسی؛ و اگر پروندهٔ بیهوشی وجود دارد، آن را بیاورید. وقتی متخصص بیهوشی از قبل بداند، می‌تواند به‌راحتی بر اساس آن برنامه‌ریزی کند.

رقیق‌کننده‌های خون: هرگز خودسرانه مصرف آنها را قطع نکنید. تاریخ‌های توقف و شروع مجدد توسط پزشک تجویزکننده تعیین می‌شود.

هرگز خودسرانه این‌ها را قطع نکنید و فرض نکنید پاسخ ساده است. در جراحی‌های بزرگِ عمومی معمولاً توصیه این است که ادامه دهید، چون لخته از خون‌ریزی بدتر است. در جراحی زیباییِ انتخابی، کفهٔ ترازو برعکس است: عمل اختیاری است و خون‌ریزی چیزی است که بیش از همه احتمال دارد نتیجه را خراب کند. یک مرور نظام‌مندِ ۲۰۲۵ دربارهٔ جراحی زیبایی نشان داد اصلاً استانداردِ مورد توافقی وجود ندارد؛ برای عمل‌های پرخطرتر مثل لیفت صورت، قطع کردن ۴۸ تا ۷۲ ساعت قبل توصیه شده و در برخی کارهای کم‌خطرتر مثل جراحی پلک، ادامه دادن قابل‌قبول دانسته شده است. نتیجه‌گیری‌اش همان چیزی است که من دنبال می‌کنم: چون این عمل‌ها انتخابی‌اند، ایمنی در اولویت است. پس زمان‌بندی را با پزشکی که آن را تجویز کرده هماهنگ می‌کنیم و اگر معلوم شود نمی‌توانید با خیال راحت قطعش کنید، عمل را به تعویق می‌اندازیم تا این‌که ریسک را بپذیریم. قطعِ خودسرانهٔ زودهنگامِ یکی از این‌ها خودش خطر دارد؛ حدوداً یک ریسکِ یک‌در‌ده برای یک رویداد عروقی، و دقیقاً به همین دلیل این تصمیم چیزی نیست که شما یا من به‌تنهایی بگیریم.

رقیق‌کنندهٔ خون، و تاریخ‌تان نزدیک است: این تنها موردی است که نمی‌تواند منتظر بماند. امروز به من پیام بدهید.

تاریخ جراحی شما {n} روز دیگر است و شما آسپرین یا رقیق‌کننده خون مصرف می‌کنید. اینکه آیا مصرف آن قبل از عمل متوقف شود و چند روز قبل از آن، معمولاً حدود یک هفته تا ده روز پیش از موعد برنامه‌ریزی می‌شود، بنابراین این تنها موردی در این صفحه است که نمی‌تواند به تعویق بیفتد. همین حالا، قبل از سفرتان، با پزشک تجویزکننده آن تماس بگیرید. آن را خودسرانه قطع نکنید. اگر به دلیل بیماری قلبی، استنت، ضربان قلب نامنظم یا لخته قبلی آن را مصرف می‌کنید، قطع کردن آن می‌تواند خطرناک‌تر از خود جراحی باشد و این تصمیم به عهده پزشک است.

مکمل‌ها و محصولات گیاهی: بیشتر آنها را دو هفته قبل از جراحی قطع کنید. این گروهی است که بیماران فراموش می‌کنند به آن اشاره کنند.

مکمل‌ها تنها گروهی هستند که توصیه معمول این است که قطع شوند نه ادامه؛ چون بیشترشان در حوالی جراحی بررسی نشده‌اند و با توقف چیزی که فایده اثبات‌شده ندارد، چیز زیادی از دست نمی‌دهید. اجماعِ دورهٔ پیرامون جراحی بیشتر مکمل‌های گیاهی را از دو هفته قبل از عمل قطع می‌کند، و فهرستش از چیزی که مردم انتظار دارند طولانی‌تر است: سیر، جینکو، جینسینگ، زنجبیل، زردچوبه، ساو پالمتو، فیورفیو، شاه‌بلوط هندی و ویتامین E همگی در فهرست‌اند، عمدتاً به خاطر خون‌ریزی. گلوکزامین و کندرویتین سریع‌تر پاک می‌شوند و فقط ۴۸ ساعت لازم دارند. دو مورد از این‌ها مردم را غافلگیر می‌کند. روغن ماهی و امگا-۳ حالا ادامه داده می‌شوند نه قطع، چون نگرانی قدیمیِ خون‌ریزی در مطالعات آینده‌نگر تأیید نشد. علف چای (St John’s wort) هنوز همان دو هفته کامل را لازم دارد؛ نه به خاطر خون‌ریزی، بلکه چون نحوه پردازش چند داروی دیگر را در بدن تغییر می‌دهد. پروبیوتیک‌ها، منیزیم و سایر مواد معدنی، و ویتامین‌هایی غیر از ویتامین E با دوزهای معمول موضوع دیگری است: هیچ‌کدام در فهرستِ افزایش خطر خون‌ریزی نیستند و هیچ‌کدام به فاصلهٔ دو هفته‌ای نیاز ندارند، پس می‌توانید ادامه دهید. اگر چیزی که مصرف می‌کنید مولتی‌ویتامین یا محصول ترکیبی است، وقتی حتی یک ماده از ترکیباتش در فهرستِ قطع باشد، کل محصول قطع می‌شود؛ برای همین جعبه واقعی را می‌خواهم نه فقط یک دسته‌بندی. محصولات CBD و کانابیس هم جزو همین پاسخ‌اند و اجماع این است که قبل از جراحی استفاده نشوند. اگر در حالی برسید که هنوز یکی از این‌ها را مصرف می‌کنید، خودبه‌خود چیزی لغو نمی‌شود: برای کارهای کوچک معمولاً با احتیاط بیشتر جلو می‌رویم، و برای عملی که خون‌ریزی نتیجه را خراب می‌کند، جابه‌جا کردن تاریخ پاسخ صادقانه است.

مسکن‌های ضدالتهاب: این‌ها قبل از عمل قطع می‌شوند، چون میزان خونریزی و کبودی را تغییر می‌دهند.

اینها به راحتی فراموش می‌شوند زیرا بدون نسخه فروخته می‌شوند، اما مصرف منظم آن‌ها بر عملکرد پلاکت‌ها و در نتیجه میزان خونریزی و کبودی شما تأثیر می‌گذارد. به من بگویید چه چیزی مصرف می‌کنید و هر چند وقت یکبار. رقم اجماع این است که این گروه را هفت روز قبل از جراحی قطع کنید، اگرچه چندین مورد از آنها بسیار سریع‌تر از آن از بدن خارج می‌شوند و می‌توان برای هر دارو به صورت جداگانه فاصله کوتاه‌تری را توافق کرد: ایبوپروفن و دیکلوفناک حدود یک روز، ناپروکسن حدود چهار روز نیاز دارند. سلکوکسیب استثنا است. این دارو اصلاً بر پلاکت‌ها تأثیر نمی‌گذارد و تا روز جراحی، از جمله آن روز، ادامه می‌یابد، که اغلب ساده‌ترین پاسخ است اگر در آن هفته آخر به چیزی برای درد نیاز دارید. اگر از اینها برای مشکل درد مزمن استفاده می‌کنید، ما یک جایگزین برای روزهای اطراف جراحی برنامه‌ریزی خواهیم کرد تا شما را بدون دارو رها نکنیم.

قرص ضد بارداری، HRT و درمان هورمونی: قطع کردن به طور خودکار انتخاب ایمن‌تری نیست، بنابراین ما با هم تصمیم می‌گیریم.

این‌ها خطر لخته شدن را اطراف جراحی بالا می‌برند، اما قطع کردنشان خودبه‌خود انتخاب امن‌تری نیست. اجماعِ دورهٔ پیرامون جراحی این است که قبل از جراحی و در روز جراحی ادامه داده شوند، با سنجیدن خطر لخته در برابر خطر بارداری ناخواسته اگر قطع شوند؛ و قطعِ چهار هفته‌ای که روی بعضی بروشورها چاپ شده از داده‌های جمعیت عمومی آمده، نه از مطالعات جراحی. در میان جراحان پلاستیکِ مورد بررسی، فقط حدود یک‌سوم اصلاً قرص را قطع می‌کنند. اگر آنچه مصرف می‌کنید درمان هورمونی یائسگی است، دو نکته به نفع شماست. این درمان استروژن بسیار کمتری از قرص دارد و همان اجماع، استرادیول و پروژسترون را در فهرست داروهای قابل‌ادامه، پیش از جراحی و در روز جراحی قرار می‌دهد. فرم دارو هم مهم است: در یک مطالعهٔ پایگاه دادهٔ بزرگ در بریتانیا، استروژن از طریق پوست، به‌صورت ژل یا پچ، اصلاً با افزایش خطر لخته مرتبط نبود، در حالی‌که قرص‌های استروژن بودند؛ و این خطر بین پروژستوژن‌ها متفاوت بود و مدروکسی‌پروژسترون بالاترین بود. بنابراین معمولاً ژل یا پچ همراه با کپسول پروژسترون ادامه داده می‌شود و قطع‌کردن فقط وقتی مطرح می‌شود که علاوه بر این، عوامل خطر لخته‌شدن خون دیگری هم داشته باشید. در هر صورت، این تصمیمی است که باید با پزشکی که آن را تجویز می‌کند گرفته شود و جایگزین اقداماتی که مهم‌ترند نمی‌شود: جوراب/وسایل فشاری، هیدراته‌ماندن و این‌که همان روز شما را به راه‌رفتن وادارند.

نالتروکسان یا بوپرنورفین: طولانی‌ترین زمانِ آماده‌سازی در این صفحه مربوط به این مورد است؛ پس همین حالا بگویید، نه نزدیک‌تر به تاریخ.

از اینکه به من اطلاع دادید متشکرم، و این مورد در صفحه طولانی‌ترین زمان آماده‌سازی را دارد، دقیقاً به همین دلیل است که در مورد آن سؤال می‌کنم. نالترکسون مسکن‌ها را مسدود می‌کند. به عنوان یک قرص روزانه، چند روز قبل از جراحی، زمانی که انتظار مصرف مسکن‌ها پس از آن می‌رود، قطع می‌شود. به عنوان یک تزریق ماهانه یا ایمپلنت، اثر مسدودکنندگی بسیار طولانی‌تر است و جراحی تقریباً ۲۴ تا ۳۰ روز پس از آخرین دوز برنامه‌ریزی می‌شود. این چیزی نیست که بتوان آن را در هفته قبل از پرواز شما ترتیب داد. بوپرنورفین یک مورد متفاوت و ظریف‌تر است: تفکر فعلی به ادامه مصرف آن در طول جراحی به جای قطع کردن متمایل است، و در صورت عدم کنترل درد، یک مسکن قوی‌تر به آن اضافه می‌شود، اما پاسخ صحیح به دوز شما و دلیل مصرف آن بستگی دارد. هیچ یک از این موارد در اینجا تصمیم‌گیری نمی‌شود. این موضوع بین پزشک تجویزکننده و متخصص بیهوشی توافق می‌شود. نام، دوز و تاریخ آخرین تزریق خود را در صورت تزریقی بودن، برای من ارسال کنید.

قرص‌های دیابت SGLT2: این مورد نیاز به برنامه توقف خاصی دارد و توصیه‌ها اخیراً تغییر کرده‌اند.

این گروه نیاز به توجه ویژه دارد و بیشتر بیماران هیچ‌وقت بهشان نگفته‌اند چرا. این قرص‌ها می‌توانند نوعی کتواسیدوز ایجاد کنند در حالی که قند خون هنوز طبیعی به نظر می‌رسد؛ چیزی که اطراف زمان جراحی به‌راحتی از دست می‌رود. واقعاً اینکه چه باید کرد تغییر کرده است. نهادهای ناظر و بیشتر راهنماهای ملی هنوز می‌گویند قرص را ۳ روز قبل از جراحی قطع کنید؛ برای ارتوگلیفلوزین ۴ روز. بیانیه اجماع ۲۰۲۶ که بر پایه یک مرور نظام‌مند است، آن قانون کلی را با یک قانون متناسب جایگزین می‌کند، چون قطع کردن، محافظت قلب و کلیه‌ای را هم که این داروها می‌دهند از شما می‌گیرد. به‌طور کلی می‌گوید: برای اقدامات کوچک، ادامه دهید؛ برای عمل‌های بزرگ‌تر، اگر دیابت نوع ۲ ندارید ادامه دهید، یا اگر دیابت دارید و همراهش نارسایی قلبی یا بیماری کلیه دارید هم ادامه دهید؛ اگر انتظار می‌رود بعد از عمل ناشتا ماندن طولانی باشد، ۳ یا ۴ روز قبل قطع کنید. دو چیز بیش از خودِ قرص ریسک را بالا می‌برد: ناشتا ماندن طولانی و کم‌کربوهیدرات خوردن. پس نام قرص و دلیل مصرفش را بفرمایید—برای دیابت، برای قلب یا برای کلیه—تا با پزشک تجویزکننده‌تان درباره برنامه به توافق برسیم.

رژیم گرفتن هنگام مصرف قرص SGLT2: قبل از اینکه درباره‌اش صحبت کنیم، رژیم سخت یا کم‌کربوهیدرات را شروع نکنید.

این مورد برای شما به‌طور خاص مهم است. رژیم‌های سختِ سریع یا کم‌کربوهیدرات در حالی که قرص SGLT2 مصرف می‌کنید، شایع‌ترین ترکیبِ پشتِ کتواسیدوز قبل از جراحی است؛ و خیلی‌ها در هفته‌های قبل از عمل سخت رژیم می‌گیرند. اجماع صریح است: اگر دیابت نوع ۲ دارید و می‌خواهید رژیم بسیار کم‌کربوهیدرات را شروع کنید، قرص از همان شروع رژیم قطع می‌شود، نه سه روز قبل از جراحی. قبل از اینکه درباره‌اش صحبت کنیم، رژیم سخت را شروع نکنید.

پمپ انسولین یا حسگر گلوکز: معمولاً روشن می‌ماند، اما قبل از رزرو پروازها، سه چیز از شما نیاز دارم.

از خبر خوب شروع کنیم: معمولاً دستگاه سر جایش می‌ماند. اجماعِ دورهٔ پیرامون جراحی این است که سنسور قند خون در طول عمل در جای خود می‌ماند و پمپ انسولین هم برای بیشتر جراحی‌های سرپایی می‌تواند روشن بماند، با هماهنگی متخصص بیهوشی. اما خودش هیچ تصمیمی نمی‌گیرد. در طول عمل، صرف‌نظر از اینکه سنسور چه می‌گوید، قند خون شما هر ۱ تا ۲ ساعت با تست انگشتی چک می‌شود؛ پس هیچ چیز به این وابسته نیست که من بتوانم اپ شما را باز کنم. قبل از اینکه بلیت بگیرید، سه چیز از شما لازم دارم. اول، گزارشی که اپ سنسور شما برای ۱۴ روز گذشته می‌دهد: میانگین گلوکز، زمان در محدوده، زمان زیر ۷۰ و عدد GMI. یک اسکرین‌شات در واتس‌اپ کافی است. این مهم‌تر از چیزی است که به نظر می‌رسد، چون آهن پایین باعث می‌شود HbA1c قابل‌اعتماد نباشد و آهن پایین در بیمارانی که من عمل می‌کنم شایع است. دوم، تنظیمات پمپ: نرخ‌های بازال، فاکتور اصلاح و اینکه چه نوع انسولینی داخل آن است. سوم، اینکه سنسور و کانولا را کجا می‌گذارید، چون هر دو باید دور از ناحیه عمل باشند و روی هیچ نقطه‌ای که قرار است روی آن دراز بکشید قرار نگیرند. بعد دو نکته زمانی مطرح می‌شود. تاریخ جراحی نباید روی روز اول یا روز آخرِ دوره سنسور بیفتد، چون در هر دو سرِ دوره قرائت‌ها دچار انحراف می‌شوند؛ و شما به‌عنوان اولین کیس روز برنامه‌ریزی می‌شوید تا ناشتا ماندن‌تان تا بعدازظهر طول نکشد. لوازم خودتان را بیاورید—سنسورها، ست‌های انفیوژن، کارتریج‌ها و شارژرها—چون بیمارستان‌ها این‌ها را موجود ندارند. یک نکته آخر را صریح بگویم: اگر ترجیح می‌دهید بعد از عمل خودتان پمپ را مدیریت نکنید، یا اگر نتوانیم قبلش با متخصص بیهوشی دکمه‌ها را مرور کنیم، به‌سادگی برنامه را روی انسولین از طریق سرم می‌گذاریم. این یک برنامه طبیعی است، نه شکست؛ و از قبل تصمیم‌گیری می‌شود، نه صبحِ عمل.

انسولین: آن را در جعبه اصلی خود بیاورید و خودتان هیچ تغییری ندهید. دوز روز جراحی برای شما تعیین شده است.

آن را در جعبه اصلی‌اش همراه خودتان به استانبول بیاورید، دوزها را یادداشت کنید و دستگاه قند خون‌تان را هم بیاورید. صبحِ ناشتا خودتان چیزی را تنظیم نکنید؛ اما برای اینکه برنامه غافلگیرتان نکند: معمولاً انسولین طولانی‌اثرِ پایه ادامه داده می‌شود (اغلب با دوز کمی کمتر در شب قبل)، انسولین سریع‌الاثرِ وعده‌ای صبح قطع می‌شود چون چیزی نمی‌خورید، و بیشتر قرص‌های دیابت طبق روال تا روز قبل مصرف می‌شوند و صبحِ عمل مصرف نمی‌شوند. تیم بیمارستان نسخه دقیقِ همین برنامه را به شما می‌دهد، و فقط وقتی می‌توانند این کار را بکنند که دقیقاً بدانند چه داروهایی مصرف می‌کنید.

استروئیدها و داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی: هیچ چیز را خودسرانه قطع نکنید، و زمان تزریقات با تاریخ شما هماهنگ می‌شود.

استروئیدها و داروهای سرکوب‌کننده ایمنی از معدود گروه‌های دارویی‌اند که مستقیم روی ترمیم زخم و توان شما برای مقابله با عفونت اثر می‌گذارند؛ پس تصویر کامل را لازم دارم: نام دارو، دوز، مدت مصرف، و اینکه آخرین دوزِ هر داروی بیولوژیک تزریقی را چه زمانی زده‌اید. خودتان هیچ چیز را قطع یا حذف نکنید، چون شعله‌ور شدن بیماری قبل از جراحی خودش یک مشکل است. توصیه اجماعی برای قرص‌های استروئیدیِ طولانی‌مدت این است که قبل از جراحی و در روز جراحی ادامه داده شوند، با این احتمال که حین خودِ عمل دوز بالاتری داده شود. خبر خوب این است که بیشتر قرص‌ها ادامه داده می‌شوند: متوترکسات، هیدروکسی‌کلروکین، سولفاسالازین، لفلونوماید و آپرمیلاست همگی طبق روال مصرف می‌شوند، حتی صبحِ روز جراحی. قرص‌های استروئیدی هم ادامه داده می‌شوند، اما دوز مهم است. خطر عفونت با دوز بالا می‌رود، نه صرفِ مصرف؛ بنابراین هرجا ایمن باشد هدف این است که قبل از عمل روی کمترین دوزی باشید که بیماری‌تان را کنترل می‌کند. اگر بیش از یک ماه روزی بالای ۵ mg مصرف کرده‌اید، متخصص بیهوشی ممکن است حین خودِ عمل پوشش استروئیدی اضافی بدهد. تزریقی‌ها هستند که زمان‌بندی‌شان با تاریخ عمل تنظیم می‌شود. قاعده این است که یک چرخه کاملِ دوز را از دست بدهید و عمل در هفته‌ای انجام شود که دوز بعدی باید می‌رسید؛ یعنی تزریقِ هر دو هفته یک‌بار یعنی جراحی در هفته سوم، و تزریقِ هر ۱۲ هفته یعنی هفته سیزدهم. قرص‌های مهارکننده JAK جدیدتر، مثل توفاسیتینیب، فقط ۳ روز قبل قطع می‌شوند. بعد از عمل، تزریقی‌ها معمولاً حدود ۲ هفته بعد—اگر زخم تمیز خوب ترمیم شود—از سر گرفته می‌شوند و قرص‌های مهارکننده JAK بعد از ۳ روز. هیچ‌کدام از این‌ها اینجا تصمیم‌گیری نمی‌شود. این موضوع بین روماتولوژیست یا متخصص پوست شما و متخصص بیهوشی توافق می‌شود، و من تاریخ آخرین تزریق شما را لازم دارم تا از روی آن برنامه‌ریزی معکوس کنم.

داروی پوکی استخوان: طبق معمول تا روز قبل از عمل مصرف کنید، اما صبح روز جراحی مصرف نکنید.

آن را طبق معمول تا روز قبل مصرف کنید، اما صبح روز جراحی خیر. دلیل آن مکانیکی است و ربطی به خونریزی ندارد: این قرص‌ها در صورت دراز کشیدن بلافاصله پس از بلعیدن، می‌توانند مری را تحریک کنند و بیهوشی دریچه بالای معده را شل می‌کند.

شیردهی: نه در حالی که هنوز شیر می‌دهید. این یک مسئله زمان‌بندی است، نه یک ممنوعیت دائمی.

خیر، در دوران شیردهی نه. نتایج سینه و شکم با قطع شیردهی و جاافتادن بافت تغییر می‌کند و عمل کردن قبل از آن یعنی عمل روی فرمی که هنوز در حال تغییر است. وقتی شیردهی تمام شد و وزن و فرم بدن‌تان چند ماه ثابت بود، برایم عکس بفرستید تا برنامه‌ریزی کنیم.

برنامه‌ریزی برای بارداری طی یک سال آینده: نتیجهٔ شکم یا سینه که الآن انجام شود با بارداری از بین می‌رود.

اگر احتمال بارداری در سال آینده وجود دارد، نتیجهٔ جراحی شکم یا سینه که الان انجام شود با بارداری از بین می‌رود. این بیشتر یک تصمیمِ مربوط به زمان‌بندی است تا یک مانع پزشکی، اما قبل از رزرو پروازها ارزش فکر کردن دارد.

پرواز شما: در طول سفر در هر دو مسیر جوراب‌های فشاری بپوشید و حرکت کنید.

پرواز طولانی و جراحی اخیر در یک جهت عمل می‌کنند، و خطر عمدتاً متوجه افرادی است که از قبل عوامل خطر دیگری دارند. جوراب‌های فشاری تدریجی، راهکاری با شواهد واقعی برای پروازهای طولانی‌تر هستند، بنابراین آنها را در هر دو جهت بپوشید. راه رفتن در کابین و نوشیدن آب به خوبی اثبات نشده‌اند اما هزینه‌ای ندارند و منطقی هستند. بدون توافق با من در مورد تاریخ، پرواز برگشت ثابت رزرو نکنید.

بازگشت کمتر از ۵ روز بعد از جراحی: فشرده‌تر از برنامهٔ معمول من است، پس زمان بازگشت را انعطاف‌پذیر نگه دارید.

کمتر از پنج روز فشرده‌تر از برنامه معمول است و این بخشی است که من می‌خواهم قبل از رزرو در مورد آن صحبت کنم. در صورت امکان، بازگشت خود را انعطاف‌پذیر نگه دارید، زیرا تاریخ مناسب برای بهبودی شما پس از جراحی آسان‌تر از قبل از آن قابل قضاوت است.