Wat er is gebeurd
Dit was een slechte week voor de sector, op drie continenten tegelijk. In Brazilië overleed een 51-jarige vrouw na het ondergaan van zes cosmetische ingrepen in één sessie van meer dan acht uur; volgens lokale berichten had de arts die haar opereerde helemaal geen opleiding in de plastische chirurgie. In Texas publiceerde de medische raad van de staat een tuchtbesluit over een patiënte die overleed aan een longvetembolie na een operatie van tien uur, waarbij werd opgemerkt dat zij en een tweede patiënt in de eerste plaats al geen goede kandidaten voor chirurgie waren, met gebrekkige dossiers en toestemmingsdocumentatie. En in Engeland breidde een lijkschouwer, die het overlijden van een Britse vrouw na een gecombineerde cosmetische operatie in Istanbul onderzocht, zijn onderzoek uit buiten dit specifieke geval naar de algemene vraag hoe goed Britten die naar het buitenland reizen voor electieve chirurgie begrijpen waarvoor zij toestemming geven. In dezelfde week startten onderzoekers in Costa Rica een onderzoek naar een derde sterfgeval in enkele dagen tijd gelinkt aan cosmetische ingrepen in klinieken in de hoofdstad, en klaagden aanklagers in Colombia een arts aan die operaties verkocht via sociale media nadat een patiënt was overleden.
Drie landen, drie reguleringssystemen, één gedeelde anatomie van falen: te veel ingrepen in één sessie, de verkeerde kandidaat op de tafel, en geen eerlijk antwoord op de vraag wie er daadwerkelijk opereert. Eerder dit jaar had een gezamenlijk onderzoek door twee grote Amerikaanse nieuwsorganisaties al sterfgevallen onderzocht die gelinkt waren aan ketens voor cosmetische chirurgie met een hoog volume in de Verenigde Staten, en de grootste vereniging voor plastische chirurgie reageerde met een waarschuwing voor de consument: doe uw huiswerk. Verstandig advies. Maar hier is het detail dat de meeste berichtgeving overslaat: sommige chirurgen die betrokken waren bij de slechtste uitkomsten, beschikten over alle vereiste diploma’s. Het papierwerk waar patiënten naar moeten zoeken, heeft niemand beschermd.
Als chirurg die internationale patiënten behandelt in Istanbul, las ik dat verhaal met bijzondere belangstelling, omdat “is het veilig om in het buitenland te worden geopereerd” en “hoe weet ik of mijn chirurg gekwalificeerd is” dezelfde vraag zijn in een ander jasje.
Wat mensen verkeerd begrijpen
Het standaardadvies, herhaald op elk portaal, is: kies een chirurg die gecertificeerd is door de beroepsvereniging. Patiënten beschouwen dit als een kwaliteitsgarantie. Dat is het niet. Het laat zich ook niet zomaar vertalen over de grenzen heen, omdat certificering door een ‘board’ grotendeels een Amerikaanse oplossing is voor een Amerikaans probleem. In de Verenigde Staten kan elke bevoegde arts legaal cosmetische chirurgie uitvoeren, dus werd een vrijwillige certificering door een beroepsvereniging het filter dat opgeleide plastisch chirurgen scheidt van de rest. In Turkije en het grootste deel van Europa is dat filter ingebouwd in het staatssysteem zelf: de titel van specialist in de plastische, reconstructieve en esthetische chirurgie kan alleen worden behaald via een competitief nationaal examen, gevolgd door jarenlange geaccrediteerde vervolgopleidingen. Het specialismediploma is de certificering. Een Turkse chirurg vragen om een Amerikaanse ‘board card’ is de verkeerde vraag stellen in de verkeerde taal.
De klinische realiteit
Beschouw kwalificaties als een ondergrens en ervaring als een bovengrens. De vraag voor de ondergrens is: is deze persoon een echte specialist in de plastische, reconstructieve en esthetische chirurgie, verifieerbaar via hun nationale titel en via onafhankelijke lidmaatschappen zoals ISAPS, die u zelf kunt controleren in het openbare register van de vereniging? De ondergrens elimineert het gevaarlijkste scenario, namelijk cosmetische chirurgie uitgevoerd door mensen die nooit een opleiding tot plastisch chirurg hebben voltooid. Dat scenario, en niet de middelmatige plastisch chirurg, is waar de meeste catastrofes in dit vakgebied beginnen.
Maar de ondergrens vertelt u niets over de bovengrens. Chirurgie is een ambacht dat leeft bij herhaling en bij voortdurend leren. Technieken zoals de deep plane facelift zijn in het afgelopen decennium aanzienlijk geëvolueerd; de opleiding van een chirurg eindigde niet met een diploma dat twintig jaar geleden is behaald, of dat zou althans niet zo moeten zijn.
Wat dit voor u betekent
Verifieer dus de ondergrens en ondervraag vervolgens de bovengrens. Dit zijn de vragen die chirurgen werkelijk van elkaar onderscheiden, waar ze ook opereren:
Hoe vaak per jaar voert u mijn specifieke operatie uit, dus niet chirurgie in het algemeen? Hoeveel ingrepen bent u van plan te combineren onder één narcose, en op welk punt zegt u nee? Wat heeft u de afgelopen vijf jaar veranderd aan uw techniek, en waarom? Wie zal er precies in de operatiekamer zijn, en wie voert de operatie uit als u het niet bent? Waar wordt de operatie uitgevoerd en wat is de accreditatie van het ziekenhuis? Wat is uw plan als ik een complicatie krijg nadat ik naar huis ben gevlogen?
Een zelfverzekerde chirurg stelt deze vragen op prijs. Ontwijkende antwoorden, garanties op resultaten en druk om vandaag nog een aanbetaling te doen zijn de echte waarschuwingssignalen, en die zien er in Miami, Londen en Istanbul identiek uit. Vraag om gedateerde resultaten over een langere periode te zien, niet alleen een selectie van hoogtepunten; mijn eigen galerij en casestudy’s bestaan precies voor dit soort kritische beoordeling.
De eerlijke grens
Ik zal niet doen alsof de kritiek op medisch toerisme ongegrond is. Elk land, inclusief het mijne, heeft aanbieders die chirurgie verkopen als een pakketreis, en prijsgestuurd winkelen beloont hen. De gevallen van deze week bevatten nog een les die het waard is om duidelijk te benoemen: als een kliniek bereid is om elke ingreep die u vraagt te bundelen in één marathonsessie, dan is die bereidheid zelf het waarschuwingssignaal. In een vergelijkbare Amerikaanse zaak waarover eerder dit jaar werd bericht, hadden verschillende chirurgen de door een patiënte gevraagde combinatie geweigerd voordat er eindelijk één akkoord ging, en zij overleefde de sessie niet. De chirurgen die nee zeiden, waren degenen die haar beschermden. Als uw budget alleen toereikend is voor de goedkoopste aanbieding die u kunt vinden, in welk land dan ook, is mijn eerlijke advies om te wachten en te sparen in plaats van concessies te doen op de bovenstaande vragen. En als een kliniek uw medische vragen beantwoordt via een verkoopmedewerker die nog nooit de binnenkant van een operatiekamer heeft gezien, dan is dat uw antwoord.
Dr. Mustafa Aydınol is een plastisch, reconstructief en esthetisch chirurg praktiserend in Istanbul, en lid van de International Society of Aesthetic Plastic Surgery (ISAPS) en de Turkse Vereniging van Plastische, Reconstructieve en Esthetische Chirurgen. Als u uw eigen situatie wilt bespreken, kunt u de kliniek bereiken via WhatsApp op +90 544 772 0772.
Related Posts
Overtollige huid na gewichtsverlies: Een gids van een plastisch chirurg voor chirurgie na afslankmedicatie
Liposuctie in Turkije: Een gids van een plastisch chirurg over VASER, Lipo 360 en HD-liposuctie
Endolift Laser: De volledige gids voor niet-chirurgische huidverstrakking
Blepharoplastiek in Turkije
