۴ اکتبر ۲۰۲۶ · ۴۱:۱۹ · به زبان ترکی
زیرنویس‌های ترکی و انگلیسی در پخش‌کننده موجود هستند.
دکتر مصطفی آیدینول و هماهنگ‌کننده بالینی سیبل آیدینول درباره نحوه انتخاب بین لیفت سینه با بافت خود فرد، ایمپلنت و انتقال چربی، زمانی که شکل یا حجم سینه‌ها پس از بارداری یا کاهش وزن تغییر می‌کند، بحث می‌کنند.
این گفتگو تفاوت بین کاهش حجم و افتادگی، جای زخم لیفت سینه، اندازه ایمپلنت و معنای ظاهر طبیعی، برنامه‌های بارداری و شیردهی، و دوران نقاهت با استفاده از سوتین و درن را پوشش می‌دهد. آنها همچنین به سوالات رایج درباره حس نوک سینه، پیگیری طولانی‌مدت ایمپلنت، لنفوم مرتبط با ایمپلنت و بیماری ایمپلنت سینه پاسخ می‌دهند.
متن کامل این قسمت.
سلام، و به برنامه ما خوش آمدید. من سیبل آیدینول هستم. من دکتر مصطفی آیدینول هستم. امروز در مورد زیبایی‌شناسی پستان صحبت خواهیم کرد. «من نمی‌خواهم آنها بزرگ‌تر شوند.» بیماران این را می‌گویند، اما در واقع سینه‌های بزرگ‌تر می‌خواهند. این همیشه اتفاق می‌افتد، اینطور نیست؟ درست است که ما اغلب با بیماران در مورد زیبایی‌شناسی پستان دیدگاه‌های متفاوتی داریم. این اتفاق می‌افتد. بیماران اغلب می‌گویند: «من سینه‌های بزرگ‌تر نمی‌خواهم. فقط می‌خواهم آنها لیفت شوند.» این انتظار اغلب پس از زایمان یا کاهش وزن ایجاد می‌شود. آیا می‌توانیم این را بدون پروتز به دست آوریم؟
این سوال کلیدی است. البته، لیفت پستان همیشه شامل پروتز نمی‌شود. اما پروتز ممکن است بسته به آنچه بیمار می‌خواهد، مورد نیاز باشد. بیایید امروز کمی در مورد زیبایی‌شناسی پستان صحبت کنیم. پس از زایمان یا کاهش وزن چه کاری می‌توان انجام داد؟ چه زمانی پروتز مورد نیاز است و چه زمانی فقط لیفت کافی است؟ بیایید در مورد این نکات بحث کنیم. لطفاً ادامه دهید.
بسیار خب. در پایان قسمت گذشته، گفتیم که در مورد پستان‌ها صحبت خواهیم کرد. برای شکم، چربی را از پوست اضافی متمایز کردیم. با پستان‌ها از کجا شروع کنیم؟ وقتی بیماری می‌گوید: «من می‌خواهم آنها لیفت شوند»، چه کار می‌کنیم؟ اول از همه، بیمار را معاینه می‌کنیم. تاریخچه کاهش وزن و بارداری اکنون سوالات استانداردی در ارزیابی فیزیکی ما هستند. سپس از بیمار می‌پرسیم: «چه انتظاری دارید؟» اگر عکس مرجعی دارند، از آنها می‌خواهیم به ما نشان دهند. ما برنامه‌های آینده و سن آنها را در نظر می‌گیریم و یک برنامه درمانی پیشنهاد می‌کنیم. اگر هر دو طرف موافق باشند، با آن برنامه پیش می‌رویم.
وقتی آنها می‌گویند: «لیفت شده»، در گیومه، ممکن است بخواهند آنها کوچک‌تر یا هم‌اندازه سینه دیگر باشند. البته، سینه‌ها می‌توانند نامتقارن باشند. طرف راست و چپ می‌توانند متفاوت باشند. یک بیمار ممکن است بگوید: «من می‌خواهم آنها لیفت شوند»، اما در واقع چه می‌خواهد؟ کاهش حجم؟ لیفت همراه با بزرگ کردن؟ یا می‌خواهند بافت و اندازه موجود خود را حفظ کنند؟ ممکن است فقط نیاز به کمی بالا بردن داشته باشند. ما باید آنها را درک کنیم. ما نیاز به ارتباط خوب داریم. بنابراین ما چهار جنبه را ارزیابی می‌کنیم: حجم، موقعیت، پوست و انتظارات. کاملاً.
همچنین سوال از دست دادن حجم و افتادگی وجود دارد. آیا آنها یک چیز هستند؟ خیر. ممکن است پستان بدون افتادگی حجم خود را از دست بدهد. یا ممکن است در حالی که بسیار پر است، افتادگی پیدا کند. این بستگی به آناتومی بیمار دارد. آنها متفاوت هستند. پس از کاهش وزن زیاد، سینه‌ها اغلب هم افتادگی پیدا می‌کنند و هم حجم از دست می‌دهند. پس از بارداری و شیردهی، بافت تولیدکننده شیر کوچک می‌شود، بنابراین پستان ممکن است حجم از دست بدهد. اما بسیاری از بیماران حتی پس از کاهش وزن، هنوز بافت کافی دارند. با وجود آن کاهش وزن، آنها چربی و بافت غده‌ای را با هم در پستان حفظ می‌کنند. پس از معاینه آنها تصمیم می‌گیریم چه کاری انجام دهیم.
سینه‌های کوچک نیز می‌توانند افتادگی پیدا کنند. بیایید به آن بپردازیم. البته، یک سینه کوچک هنوز هم می‌تواند افتادگی پیدا کند. همانطور که گفتم، معاینه مهم است. وقتی بیماری می‌گوید: «سینه‌های من کوچک هستند»، مشکل چیست؟ چرا آنها کوچک هستند؟ چربی خیلی کم؟ افتادگی؟ آیا تمام حجم خود را از دست داده‌اند؟ مشکل چیست؟ آیا پوست شل است؟ آیا کشسان است؟ آیا کیفیت آن پایین است؟ ما باید همه اینها را ارزیابی کنیم. برخی افراد سعی می‌کنند بر اساس موقعیت نوک پستان تصمیم بگیرند. آیا این روش به تنهایی کافی است؟ مطالعات اخیر نشان داده‌اند: موقعیت نوک پستان به تنهایی آنقدر معنی‌دار نیست.
نباید آن را به عنوان نقطه مرجع اصلی در نظر گرفت. مطالعات نشان داده‌اند که افراد با سینه‌های بزرگ یا سینه‌های افتاده ممکن است به طور طبیعی موقعیت نوک پستان پایین‌تر یا متفاوتی داشته باشند. وقتی از آنها پرسیده شد، بیماران این را جذاب و طبیعی یافتند. همانطور که گفتم، ما باید انتظارات بیمار را درک کنیم. اگر آنها ظاهری طبیعی می‌خواهند، آنچه مهم‌تر از نوک پستان است، موقعیت بافت پستان است. همچنین سوال سوتین‌ها وجود دارد. یک سوتین می‌تواند ظاهری را که آنها می‌خواهند، به آنها بدهد. زیرا سوتین‌های پوش‌آپ وجود دارند. سوتین به سمت بالا فشار می‌دهد.
مرکز را پر می‌کند، اما وقتی برداشته می‌شود، آن از بین می‌رود. آنچه بیماران معمولاً با پروتز می‌خواهند این است: «دکتر، من پری در بالا می‌خواهم. من می‌خواهم قسمت بالایی پر شود.» ما واقعاً باید این را برای بیماران توضیح دهیم. یک پروتز می‌تواند قسمت بالایی را پر کند، اما پستان باید وقتی بیمار بدون لباس و بدون سوتین است، خوب به نظر برسد. آنها باید آنچه را در آینه می‌بینند، دوست داشته باشند. بسیاری از افراد در بیکینی یا سوتین خوب به نظر می‌رسند. اینجاست که زیبایی‌شناسی اهمیت پیدا می‌کند. دقیقاً. پس پیام اصلی ما در اینجا چیست؟ سینه‌های کوچک نیز می‌توانند افتادگی پیدا کنند. حجم مهم است. از دست دادن حجم و افتادگی به طور جداگانه ارزیابی می‌شوند.
بیایید به لیفت با بافت خود بیمار بپردازیم. آنها از اندازه راضی هستند، اما فرم بهتری بدون سوتین می‌خواهند. با استفاده از بافت خود آنها چه کاری می‌توانیم انجام دهیم؟ بافتی وجود دارد که معمولاً در طی کاهش حجم پستان آن را برمی‌داریم. ما این را هنگام علامت‌گذاری برنامه جراحی توضیح می‌دهیم. اما بیمار می‌گوید: «من نمی‌خواهم آنها کوچک‌تر شوند.» سینه‌های آنها ممکن است بزرگ باشند. آنها می‌گویند: «من از جوانی سینه‌های بزرگی داشته‌ام. نمی‌خواهم آن را از دست بدهم.» در این صورت، ما آن بافت پستان را زیر پوست خود آن بازشکل‌دهی می‌کنیم و آن را در پستان ادغام می‌کنیم.
این یک فرم بسیار گرد و جذاب، مانند یک پروتز در داخل، ایجاد می‌کند. همه مناسب نیستند، اما برای بیماران مناسب بسیار خوب عمل می‌کند. حداقل آنها پروتزی در داخل ندارند. ما در مورد اطمینان از نداشتن مواد خارجی و نتیجه کاملاً طبیعی صحبت می‌کنیم. این یک گزینه جراحی است. چرا نه، برای یک بیمار مناسب؟ این یک گزینه برای بیمارانی است که ظاهری طبیعی می‌خواهند. گاهی اوقات این را «پروتزی ساخته شده از بافت خود شما» می‌نامند. این عبارت ممکن است انتظاراتی از پری مانند پروتز ایجاد کند.
در برخی بیماران، واقعاً می‌تواند به اندازه یک پروتز حجم ایجاد کند. اما ما باید واقع‌بین باشیم. آن بافت نمی‌تواند وزنی معادل، مثلاً، یک پروتز ۴۰۰ سی‌سی داشته باشد. اما اگر به خوبی شکل داده شود، پستان پایین می‌تواند واقعاً شبیه یک پروتز به نظر برسد. گاهی اوقات به قسمت بالایی نیز گسترش می‌یابد. ظاهری شبیه پروتز ایجاد می‌کند. اما پری بالایی که ما با پروتزهای سیلیکونی استاندارد توصیف می‌کنیم، واقعاً با این روش قابل دستیابی نیست. با این حال، از پهلو، این روش می‌تواند کانتورها و انتقال‌های بسیار جذابی ایجاد کند. شما همه چیز را قبل از جراحی به طور آشکار بحث و ارزیابی می‌کنید.
نگرانی دیگر این است که آیا لیفت آنها را بسیار کوچک‌تر می‌کند. وقتی من یک پستان را لیفت می‌کنم، حداقل با تکنیک من، به بیمار می‌گویم که کاهش حجم بسیار کمی خواهد داشت. این بیشتر نزدیک زیر بغل است، نه قسمت قابل مشاهده. تقریباً، حدود ۳۰ تا ۵۰ سی‌سی، یا ۳۰ تا ۵۰ گرم است. به سختی قابل توجه است. بیمار حتی متوجه آن نمی‌شود. این بیشتر در ناحیه‌ای است که به سمت زیر بغل گسترش می‌یابد تا در پستان. بنابراین، من در مورد لیفت صحبت می‌کنم. پستان کوچک‌تر نمی‌شود.
سوال بعدی ما: چه زمانی پروتز مورد نیاز است؟ وقتی بافت کمی وجود دارد، شروع به بحث در مورد پروتز می‌کنیم. اگر افتادگی قابل توجهی وجود نداشته باشد، آیا پروتز به تنهایی می‌تواند کافی باشد؟ اگر بیمار پروتز نمی‌خواهد، در واقع ضروری نیستند. این کاملاً بر اساس آنچه بیمار می‌خواهد است. برای من، عامل کلیدی برای پروتز، تمایل به داشتن پستان بزرگ‌تر با وجود بافت یا چربی کم است. این چیزی است که اهمیت دارد. اگر پستان کوچک است و افتادگی ندارد، پس البته یک پروتز، به خصوص برای پری بالا. دقیقاً، پر کردن قسمت بالایی.
بیماری که اسکار نمی‌خواهد ممکن است فکر کند یک پروتز بزرگ‌تر می‌تواند آن فضا را پر کند. در این صورت چه کار می‌کنیم؟ با بیماری که اسکار نمی‌خواهد، آنچه مهم است این است که اسکار را کجا پنهان کنیم. برخی بیماران با افتادگی خفیف پستان می‌پرسند که آیا یک پروتز کافی خواهد بود. در چنین مواردی، گاهی اوقات یک برش کوچک در اطراف نوک پستان به ما امکان می‌دهد این را به دست آوریم و اسکار را در آنجا پنهان کنیم. اما اگر افتادگی مشخصی وجود داشته باشد، توضیح می‌دهیم که بدون لیفت مناسب، از نتیجه ناراضی خواهند بود. آنها درک می‌کنند و موافق هستند. اگر آنها اسکار قابل مشاهده نمی‌خواهند، پروتزها می‌توانند از طریق زیر بغل وارد شوند.
اما پستان هنوز باید مناسب باشد. با سینه‌های بسیار افتاده، قرار دادن پروتز بدون لیفت، بیمار را در میان‌مدت ناراضی می‌کند. بنابراین ما باید از ابتدا در مورد اسکارهایی که مایل به پذیرش آنها هستیم، بحث کنیم. وقتی پروتزها را از طریق ناحیه نوک پستان یا چین زیر پستان قرار می‌دهیم، می‌توانیم اسکار را به خوبی مدیریت کنیم. در زیر، حتی اگر برش بزرگ باشد، می‌توانیم از بخیه برای کاهش اسکار به حدود ۲.۵ تا ۳ سانتی‌متر استفاده کنیم. با گذشت زمان بسیار خوب بهبود می‌یابد. به سختی قابل توجه است. همانطور که می‌دانید، لیزرها و کرم‌های سیلیکونی این اسکارها را بسیار قابل مدیریت می‌کنند.
اگر به هر دو لیفت و پری اضافی با پروتز نیاز داریم، آیا می‌توانیم هر دو را در یک عمل انجام دهیم؟ البته. فرض کنید در حال انجام لیفت هستیم، و بیمار می‌گوید، ما این را ماستوپکسی با پروتز می‌نامیم، «من سینه‌های بزرگ‌تر و پرتر می‌خواهم، و نمی‌خواهم آنها افتادگی پیدا کنند.» این یکی از چالش‌برانگیزترین عمل‌ها در جراحی پلاستیک است. شما در حال انجام دو کار متضاد به طور همزمان هستید. شما هم در حال کاهش حجم و هم در حال بزرگ کردن هستید. به نظر می‌رسد آنها علیه یکدیگر عمل می‌کنند. تکنیک‌های مختلفی برای این کار وجود دارد. برای جلوگیری از افتادن پروتز، یک مش حمایتی یا یک ساختار شبیه گهواره در داخل قرار داده می‌شود.
یا می‌توانیم از بافت خود بیمار به این روش استفاده کنیم. شخصاً، در این عمل‌های لیفت، اخیراً ترجیح داده‌ام پروتز را با بافت خود بیمار بپوشانم تا حجم اضافی اضافه کنم. تاکنون، حداقل، نتایج بسیار خوب هستند. بیماران بسیار راضی هستند، و همچنین کاملاً ایمن است. اگر این هنوز کافی نباشد، می‌توانیم از چربی حاصل از لیپوساکشن در نواحی خاصی از پستان استفاده کنیم. همیشه تفاوت‌هایی بین پستان راست و چپ وجود دارد. ما از آن چربی نیز استفاده می‌کنیم. در حال حاضر از آن استفاده می‌شود. می‌توانیم آن را اضافه کنیم تا آنها را متعادل کنیم و تقارن را به دست آوریم. یا برای پر کردن و تعریف خط سینه در مرکز.
چه زمانی دو عمل جداگانه را در نظر می‌گیریم؟ مگر اینکه سینه‌های بیمار بسیار کوچک باشند، من یک عمل واحد را برنامه‌ریزی می‌کنم. اما گاهی اوقات انتظارات آنها اینگونه است: آنها سینه‌های بسیار کوچکی دارند و می‌گویند: «دکتر، من مثلاً ۵۵۰ یا ۶۰۰ سی‌سی می‌خواهم.» این به سادگی در یک مرحله قابل انجام نیست. من به بیمار توضیح می‌دهم: «ما اکنون یک پروتز در پستان شما قرار می‌دهیم، بزرگ‌ترین پروتز مناسب. پس از شش ماه تا یک سال، می‌توانید برگردید و ما یک پروتز بزرگ‌تر قرار می‌دهیم. این به شما نتیجه سالم‌تری خواهد داد.» بدن در آنجا یک حفره و یک کپسول ایجاد می‌کند.
بله، در طول آن زمان، پروتز در فضای خود جای می‌گیرد. پوست تا حدودی سازگار می‌شود. سپس یک پروتز بزرگ‌تر می‌تواند راحت‌تر جای بگیرد. ما آن را در یک مرحله انجام نمی‌دهیم زیرا گردش خون و بهبود پوست ممکن است به خطر بیفتد.
وقتی پروتز اضافه می‌کنیم، چه اتفاقی برای بافت پستان خود بیمار می‌افتد؟ بیایید به آن نیز نگاه کنیم. بدون ورود به جزئیات زیاد، بافت پستان خود آنها نازک‌تر می‌شود. فرض کنید لایه چربی چهار سانتی‌متر است. این فقط یک مثال فرضی است. در یک سال تا یک سال و نیم، ممکن است به سه سانتی‌متر کاهش یابد. در سال‌های بعد، می‌تواند به ۲.۵ یا دو سانتی‌متر کاهش یابد. اگر آنها بخواهند سال‌ها بعد آن را بردارند، پستان شبیه یک بادکنک خالی شده به نظر می‌رسد.
موضوع دیگر: انتقال چربی. ما اغلب با این مواجه می‌شویم، و ممکن است ضروری باشد. البته. آیا انتقال چربی یک گزینه است، و چه زمانی؟ فرض کنید بیماری ظاهری بسیار طبیعی می‌خواهد. آنها قطعاً پروتز نمی‌خواهند و افتادگی کافی برای نیاز به لیفت ندارند. اما آنها سینه‌های بزرگ‌تر می‌خواهند. پس گزینه انتقال چربی است. انتقال چربی گزینه‌ای برای بیمارانی است که پروتز نمی‌خواهند. همچنین می‌تواند گزینه‌ای برای افزودن کمی پری باشد. البته، محدودیت‌های خاص خود را دارد. ما باید آن را درک کنیم. برخلاف پروتز، شکل آن ثابت نیست، بنابراین نمی‌تواند پری ماندگار به قسمت بالایی بدهد.
اما این یک راه معقول برای افزودن حجم به پستان به طور کلی است. نحوه برداشت چربی نیز مهم است. چربی برداشت شده مانند لیپوساکشن استاندارد، نرخ بقای کمتری هنگام تزریق دارد. بنابراین، برای انتقال چربی پستان، باید با ملایمت بیشتری برداشت شود. در این موارد، ما آن را با ملایمت هرچه تمام‌تر برداشت می‌کنیم و به پستان تزریق می‌کنیم. اما ما در مورد ۴۰۰ تا ۵۰۰ سی‌سی صحبت نمی‌کنیم، مانند بزرگ کردن باسن. این بیشتر در حدود ۲۰۰ تا ۲۵۰ سی‌سی است. و البته، پستان افتاده را لیفت نمی‌کند. این دقیقاً سوال است.
اگر افتادگی نیز وجود داشته باشد، آیا افزودن چربی می‌تواند آن را لیفت کند؟ خیر، و ما این را به بیماران می‌گوییم. وقتی آن را توضیح می‌دهید، در نقطه‌ای می‌گویند: «بله، منطقی است. اکنون متوجه شدم.» به طور خلاصه، انتقال چربی پستان افتاده را لیفت نمی‌کند. فقط حجم اضافه می‌کند. بیماران ممکن است احساس راحتی بیشتری کنند زیرا چربی خودشان است. این به این دلیل است که طبیعی به نظر می‌رسد. البته. مزیت دیگر کاهش وزن، یا بهتر بگوییم کانتورینگ بدن است. با این حال، لیپوساکشن جراحی کاهش وزن نیست. تصور کنید چربی از بدن شما در طی همان عمل برداشته می‌شود و در جای دیگری استفاده می‌شود. بله، ما آن را در جای دیگری نیز استفاده می‌کنیم. بسیار منطقی به نظر می‌رسد. چرا نه، به جای پروتز؟
اما البته، محدودیت‌هایی وجود دارد. خطراتی نیز وجود دارد. کدام خطرات را باید برای بیماران توضیح دهیم؟ در بیماران مسن‌تر، آن سلول‌های چربی می‌توانند بمیرند و کیست تشکیل دهند. در ماموگرافی، اینها ممکن است با تغییرات سرطانی اشتباه گرفته شوند. اگر این عمل را برنامه‌ریزی می‌کنیم و پستان ساختار کیستیک دارد، فکر می‌کنم یک ماموگرافی پایه قبل از جراحی مناسب خواهد بود. حداقل چیزی برای مقایسه قبل و بعد از عمل خواهیم داشت. یک نقطه مرجع. این به بیماران کمک می‌کند تا با آرامش خاطر بیشتری به زندگی خود ادامه دهند.
سوال رایج دیگر اسکارها هستند. ما قبلاً به اسکارها اشاره کردیم. کسی که به لیفت فکر می‌کند می‌خواهد بداند اسکارها کجا خواهند بود. برش یکسان برای همه، یا متفاوت؟ اول، برای لیفت، باید درک کنیم که پستان چقدر افتادگی پیدا کرده است. برای یک لیفت صحیح و خوب اجرا شده، اجتناب از اسکارهای لازم اغلب منجر به نتیجه‌ای بدتر از آنچه در نظر گرفته شده است، می‌شود. این بیمار را ناراضی می‌کند. در مورد فرم، در تجربه من، هرگز کسی را ندیده‌ام که با نتیجه خوب از اسکار شکایت کند. وقتی نتیجه خوب است، زنان نگران اسکار نیستند.
بنابراین، به جای فقط محل قرارگیری اسکار، ما نیاز به بخیه دقیق برای مدیریت صحیح آن داریم. اگر نتیجه خوب باشد، بیماران زیاد نگران بقیه نیستند. اگر افتادگی خفیف باشد، از برشی در اطراف نوک پستان استفاده می‌کنیم. اگر پستان بسیار افتاده باشد، از آنچه برش لنگری نامیده می‌شود استفاده می‌کنیم: اطراف نوک پستان، به صورت عمودی به پایین، و در امتداد چین پستان، که یک T معکوس را تشکیل می‌دهد. تکنیک دیگری از طریق زیر بغل انجام می‌شود و تنها یک اسکار پنج تا شش سانتی‌متری زیر نوک پستان باقی می‌گذارد. پس می‌توانیم اینگونه بگوییم؟ کوتاه‌ترین اسکار همیشه بهترین گزینه نیست.
بله، کاملاً. بیماران می‌گویند: «دکتر، من برش بلند نمی‌خواهم. می‌ترسم. بد به نظر می‌رسد،» و غیره. اما وقتی عکس‌های قبل و بعد را نشان می‌دهیم، که همه شما می‌توانید آنلاین پیدا کنید، بیشتر بیماران موافق هستند. آنها همچنین زمان صرف کرده‌اند تا خود را از نظر روانی آماده کنند، بنابراین فکر می‌کنم اسکارها کمتر مشکل‌ساز می‌شوند.
اگر بیماری هنوز اسکار کوتاه‌تر و کمتر قابل مشاهده می‌خواهد، چه کار می‌کنید؟ من سعی می‌کنم از انجام هر کاری، در صورت امکان، اجتناب کنم. در غیر این صورت، شش ماه بعد ناراضی برمی‌گردند. در هر صورت مشکل‌ساز است. من می‌خواهم نتیجه خوب باشد، زیرا فکر می‌کنم می‌توانم بعداً با اسکار کنار بیایم. با لیزرها یا سایر درمان‌ها، اسکار قابل مدیریت است. اما نتیجه ضعیف بر سلامت روانی بیمار تأثیر می‌گذارد، بنابراین فکر می‌کنم باید آن را در نظر بگیریم و در مورد اسکار با هم بحث کنیم. اگر بیمار بسیار نگران اسکارها باشد، می‌توانیم کارهایی انجام دهیم، اما نتیجه در اولویت است.
موافقم، اول نتیجه. تجربه من در این زمینه نیز همین بوده است. اگر پستان خوب به نظر برسد، مردم معمولاً برای بازبینی به ما مراجعه می‌کنند. آنها ممکن است در نقاط مختلف جهان جراحی کرده باشند. یک بازبینی پنجم، یک بازبینی ششم. اسکارها وجود دارند. هیچ کس به دلیل بد بودن اسکار نمی‌آید. آنها فرم را دوست ندارند. یا به دلیل کوچک بودن و تمایل به بزرگ‌تر کردن آن.
اکنون به این می‌رسیم که چند سی‌سی و چه نوع پری. بازگشت به انتخاب پروتز. من واقعاً این موضوع را دوست ندارم. من واقعاً آن را دوست ندارم. «آن شخص این تعداد سی‌سی داشت. من هم همین را می‌خواهم.» من واقعاً آن سوال را دوست ندارم. ما اغلب با آن مواجه می‌شویم. فکر می‌کنم این سوال اشتباهی است. هر فرد، هر پستان و هر قفسه سینه متفاوت است. در طول جراحی، من چندین مدل را امتحان می‌کنم تا به آن نتیجه، نتیجه‌ای که می‌خواهم، برسم. آیا به درستی با خط وسط بیمار مطابقت دارد؟ آیا به درستی با پایه پستان مطابقت دارد؟ آیا کشسانی پوست اجازه پروتزی را که من می‌خواهم، یا اندازه‌ای را که بیمار می‌خواهد، می‌دهد؟
ما باید این موارد را ارزیابی کنیم. من از بیماران می‌پرسم: «اگر من مردد باشم، ترجیح می‌دهید از پروتز بزرگ‌تر استفاده کنم یا کوچک‌تر؟» این سوال واقعی است. فکر می‌کنم بله. آنها ممکن است بگویند: «من آنها را تا حد امکان بزرگ می‌خواهم.» یا، «نه، من آنها را کوچک می‌خواهم، تا حد امکان کوچک.» علامت‌گذاری‌های ما بر اساس آن است. برنامه نیز همینطور است. اما همانطور که گفتم: «من دوستی دارم. او را دیده‌ام و با او صحبت کرده‌ام. او ۳۵۰ سی‌سی دارد. من هم همین را می‌خواهم.» اما، یک پروتز یکسان در دو نفر یکسان به نظر نمی‌رسد. اینطور نیست. یک نفر ممکن است ۱۸۵ سانتی‌متر قد داشته باشد، و دیگری ۱۶۰ یا ۱۵۰.
قفسه سینه آنها کوچک‌تر است. بنابراین، آنها در واقع می‌خواهند همان اثر را به دست آورند. دقیقاً. اما چون ما این را با پروتزهای مختلف به دست می‌آوریم، نتایج و حجم‌ها بر حسب سی‌سی نیز متفاوت هستند.
پس فقط گفتن: «من آن را طبیعی می‌خواهم،» نیز کافی نیست. «طبیعی» برای افراد مختلف معانی متفاوتی دارد. چه چیزی طبیعی است؟ سینه‌های آنها وقتی به ما مراجعه می‌کنند، طبیعی هستند. این یک ایده ذهنی از طبیعی بودن است. شما از بیمار در مورد آن می‌پرسید. ما همچنان در کنفرانس‌های جراحی پلاستیک در مورد این بحث می‌کنیم. یک ظاهر طبیعی. از بیماران پرسیده می‌شود: «چه چیزی طبیعی به نظر می‌رسد؟» آنها یک مدل بدون لباس، یا یک بدنساز در بیکینی را نشان می‌دهند. این طبیعی نیست، اما این چیزی است که برای آنها طبیعی به نظر می‌رسد. برای درک آنچه بیمار از طبیعی بودن منظور دارد، فکر می‌کنم باید یک عکس ببینیم.
آوردن عکس‌ها در این زمینه به ما کمک می‌کند. این یک مزیت است. یا حداقل می‌توانیم بپرسیم: «چه چیزی را نمی‌خواهید؟» آنها ممکن است ندانند چه می‌خواهند، اما می‌دانند چه چیزی را نمی‌خواهند. «من قطعاً نمی‌خواهم اینگونه به نظر برسد.» این بسیار کمک می‌کند.
موضوع بعدی ما برنامه‌های بارداری و شیردهی است. ما در مورد نتیجه‌ای که آنها می‌خواهند، بحث کرده‌ایم. زمان‌بندی نیز وجود دارد. این مهم است. آنها جراحی می‌خواهند، اما همچنین قصد دارند فرزند داشته باشند. آیا باید صبر کنند؟ اگر سینه‌های آنها به طور منفی بر زندگی، سلامت روانی یا زندگی جنسی آنها تأثیر نمی‌گذارد، قطعاً باید صبر کنند. فکر می‌کنم آنها باید آن را پس از بارداری انجام دهند. برای شیردهی و سلامت کودک، و از نظر مالی نیز. زیرا بارداری دوباره بر نتیجه تأثیر خواهد گذاشت. آنها ممکن است به عمل دیگری نیاز داشته باشند. من به بیماران فکر می‌کنم.
در مورد شیردهی، بیماران همیشه انتظار یک پاسخ قطعی را دارند. «آیا می‌توانم پس از جراحی شیر بدهم؟» شخصاً، من نمی‌توانم هیچ تضمینی در این مورد بدهم. فکر نمی‌کنم بسیاری از همکاران من نیز این کار را بکنند. به طور کلی، جراحی پستان به طور نامطلوبی بر شیردهی تأثیر می‌گذارد. البته، ما بیمارانی داریم که می‌توانند شیر بدهند. اما این برای همه صدق نمی‌کند. اگر بافت پستان و بافت غده‌ای کافی باقی بماند، ممکن است امکان‌پذیر باشد. اما برای بیشتر بیماران، در ۹۵٪ موارد، شیردهی پس از لیفت پستان امکان‌پذیر نیست. نه با جراحی بزرگ کردن پستان.
این یک موضوع جداگانه است. ما از هر تکنیکی که می‌توانیم استفاده می‌کنیم تا آن را تا حد امکان حفظ کنیم. بله، در بزرگ کردن پستان، ما آن را حفظ می‌کنیم. به دلیل صفحه‌ای که استفاده می‌کنیم، غدد شیری را لمس نمی‌کنیم، بنابراین مشکلی وجود ندارد. اما انجام این کار قبل از بارداری نیز منطقی نیست. اگر آنها قصد دارند خیلی زود، مثلاً در دو ماه، باردار شوند، منطقی نیست. اما در سه یا ده سال، این متفاوت است. بارداری و شیردهی خود پستان را تغییر می‌دهند، بنابراین ممکن است به عمل دیگری نیاز باشد.
موضوع بعدی ما: چه زمانی پس از کاهش وزن جراحی کنیم؟ ما به تثبیت وزن اشاره کردیم. رسیدن به وزن مشخص بسیار مهم است. آیا کسانی که هنوز در حال کاهش وزن هستند نیز باید صبر کنند؟ یا باید ابتدا داروهای کاهش وزن مصرف کنند و به این ترتیب پیش بروند؟ شما قبلاً پاسخ را داده‌اید. وزن را کم کنید، اجازه دهید تثبیت شود، سپس مراجعه کنید. انجام جراحی در حالی که هنوز در حال کاهش وزن با آن دارو هستید، می‌تواند باعث نارضایتی یا مشکلات شود. وقتی پوست افتادگی پیدا می‌کند، کشسانی آن به طور نامطلوبی بر نتیجه تأثیر می‌گذارد. پس از کاهش وزن، ترجیحاً حداقل شش ماه با وزن ثابت برای ماندگاری نتیجه بسیار مهم است.
بیماران همچنین باید در این ویزیت در مورد داروهای خود به ما بگویند. ما بر اساس آن یک برنامه مناسب و ایمن ایجاد می‌کنیم. ما بارها قبل از رسیدن آنها می‌پرسیم، نه فقط یک بار. وقتی آنها می‌رسند، متخصص بیهوشی می‌پرسد، ما دوباره می‌پرسیم، و پرستاران می‌پرسند. ما در مورد همه آنها می‌دانیم. اگر آنها داروی مهمی مصرف می‌کنند و به ما می‌گویند، چه از خارج از کشور یا مرکز دیگری می‌آیند، از آنها می‌خواهیم به پزشک تجویزکننده خود مراجعه کنند. در غیر این صورت، ما به طور کلی در مورد آنچه باید با داروهای خود انجام دهند، به آنها مشاوره می‌دهیم.
اگر آنها متوجه توده جدید یا ترشح شوند چه؟ ما می‌گوییم معاینه پستان و سلامت در اولویت هستند. آنها باید فوراً به یک جراح عمومی مراجعه کنند تا آن را بررسی کند. همیشه چیز بدی نیست، اما باید محتاط باشیم. به خصوص اگر جراحی پستان برنامه‌ریزی شده باشد، دانستن هر مشکلی از قبل به نفع هم پزشک و هم بیمار است. یا نوعی تصویربرداری. دقیقاً. جراح عمومی در مورد آن تصمیم خواهد گرفت، بنابراین متخصصان بهتر می‌دانند. اقدام در این راستا مناسب خواهد بود.
یک نگرانی بسیار رایج بازگشت به زندگی روزمره است. آماده‌سازی کامل شده است، و جراحی برنامه‌ریزی شده است. چه تمهیداتی باید در خانه بیندیشند؟ من به خصوص برای کسانی که فرزندان کوچک دارند می‌پرسم. چگونه باید پیش بروند؟ فکر می‌کنم آنها باید حداقل به مدت سه هفته، تا حد امکان، از بلند کردن اجسام سنگین خودداری کنند. ممکن است حتی تا چهار هفته نیز طول بکشد. این بسته به فرد متفاوت است. اینها ارقام بسیار نسبی هستند. فکر می‌کنم معیارها این است که درد از بین رفته و پستان کاملاً بهبود یافته باشد. آنها می‌توانند بلند کردن وزنه‌های سبک را امتحان کنند. اگر دردی وجود نداشته باشد، می‌توانند وزن را افزایش دهند.
اما به طور کلی، برای سه تا چهار هفته، باید از ناحیه محافظت کنند. این برای بهبود متقارن و، به خصوص با پروتزهای قرار داده شده زیر عضله، برای کاهش تورم عضله است. این ضروری است.
سوتین‌ها، درن‌ها و ماساژ. مردم در مورد اینها چیزهای بسیار متفاوتی می‌گویند. ما چه توصیه‌ای می‌کنیم؟ من به طور خاص از درن استفاده می‌کنم. چرا؟ زیرا پروتزها مواد خارجی هستند. در طول جراحی، ما آنها را با محلول‌های ضد باکتری می‌شوییم. به ناچار، مقدار کمی مایع در داخل باقی می‌ماند. من این را می‌بینم زیرا عمل‌های بازبینی زیادی انجام می‌دهم. کسی ده یا پانزده سال پیش پروتز گذاشته بود، بدون درن. وقتی حفره حاوی پروتز را باز می‌کنم، مایع، به مقدار زیاد، بیرون می‌ریزد. آن مایع برای ده یا پانزده سال، یا هر مدت زمانی، با بیمار در آنجا مانده است.
از آنجایی که نمی‌خواهم آن باقی بماند، و من این را دیده‌ام، اکنون همیشه از درن استفاده می‌کنم. سپس درن را برمی‌داریم. وقتی برای معاینه می‌آیند، پانسمان را عوض می‌کنم. من آن را برای بیمار نیز توضیح می‌دهم. اگر آنها نزدیک زندگی می‌کنند، از آنها می‌خواهم برگردند. من به آنها می‌گویم تا حد امکان، به خصوص در شب، سوتین را بپوشند. چرا در شب؟ ما نمی‌توانیم بدن خود را در هنگام خواب کنترل کنیم. ممکن است از این پهلو به آن پهلو بچرخیم. ممکن است برای مدت طولانی‌تری روی یک پهلو دراز بکشیم. حداقل سوتین کمک می‌کند تا پستان در موقعیت صحیح خود جا بیفتد. به نوعی از آن محافظت می‌کند. بله همین کار را می‌کند و به کاهش درد نیز بسیار کمک می‌کند. آنها باید این کار را انجام دهند.
بعد از دو هفته، برخی بیماران در آینه نگاه می‌کنند و می‌پرسند: «آیا همینطور می‌ماند؟» پس برای چنین فکری خیلی زود است. سوتین بپوشید و زمان بدهید. البته. در دو هفته، به خصوص برای پروتزهای زیر عضله، عضله واقعاً متورم است. حتی ممکن است شبیه یک توده به نظر برسد. ما به آنها می‌گوییم: «جا می‌افتد، نگران نباشید» و همینطور هم می‌شود. خودشان می‌بینند. واقعاً زمان زیادی نیست. در حدود دو یا سه هفته، پستان شروع به پیدا کردن ظاهری بسیار طبیعی و جذاب می‌کند. بعد از جراحی، اگر در اوایل درد بسیار شدید یا مشکلی پیش نیامد، نترسید. این چیزی است که می‌توانم بگویم. موضوع دیگری که سوالات زیادی را ایجاد می‌کند، حس است: تغییرات یا از دست دادن حس.
به چه نشانه‌هایی باید توجه کنیم؟ بله. زمان می‌برد تا فرم جا بیفتد. آیا می‌توانیم همین را در مورد حس نوک پستان بگوییم؟ بیمار نمی‌تواند کار زیادی در مورد حس انجام دهد. این به جراحی مربوط است. در طول جراحی، ما نهایت دقت را برای حفظ حس نوک پستان به کار می‌بریم. ما تقریباً می‌دانیم که عصب از کجا خارج می‌شود، عصبی که حس را به نوک پستان می‌رساند. اگر آن را حفظ کنیم، حتی اگر حس در ابتدا از بین برود یا کاهش یابد، بعداً بازمی‌گردد. اما ممکن است نیاز باشد آن ناحیه از پستان جراحی شود. ممکن است مقداری کار در آنجا لازم باشد.
اگر عصب آسیب ببیند، حس ممکن است در برخی موارد هرگز بازنگردد. خطر مشکلات در پستان‌های بسیار بزرگ بیشتر است. اگر پروتز خیلی بالا قرار گیرد، تماس یا فشار آن بر عصب می‌تواند باعث بی‌حسی شود که برای مدت بسیار طولانی باقی می‌ماند یا از دست دادن دائمی حس را به دنبال دارد.
در خانه، چه چیزی باید باعث شود که قبل از معاینه برنامه‌ریزی شده کمک بگیریم؟ بیماران اغلب می‌پرسند که آیا باید منتظر معاینه خود بمانند یا زودتر مراجعه کنند. اگر ترشح، دردی که از بین نمی‌رود یا بدتر می‌شود، یا تورم غیرعادی که می‌توانید احساس کنید، یا تورمی که ناگهان شروع شده و به سرعت افزایش می‌یابد، وجود دارد، می‌توانید بگویید که مشکلی وجود دارد. نیازی به لیست کردن هر احتمالی نیست. فوراً با پزشک خود تماس بگیرید و به بیمارستان یا کلینیک پزشک خود بروید. اینها مهم هستند. بیایید آنها را نادیده نگیریم. ما انتظار مقداری تورم را داریم، اما هر چیز جدیدی که ناگهان شروع شود نیاز به توجه دارد.
بله، این می‌تواند خطرناک باشد. مثلاً می‌تواند خونریزی باشد. تورم سریع‌الافزایش. فوراً آن را درمان کنید. منظورم در عرض چند دقیقه نیست، اما صبر کردن عاقلانه نیست. این چیزها بر بهبود و نتیجه بلندمدت تأثیر منفی می‌گذارند.
اگر پروتز داشته باشید، سال‌ها بعد چه اتفاقی می‌افتد؟ این یک سوال رایج دیگر است. معلمی که زمانی او را تحسین می‌کردم، گفت: «وقتی پروتز می‌گذارید، بلیط دومی را در جیب بیمار می‌گذارید.» واقعاً همینطور است. گاهی اوقات حتی بلیط سومی هم می‌گذارید. زیرا پروتز در جای خود باقی می‌ماند. بله، اما بافت پستان بافت زنده‌ای است که حرکت می‌کند و به گرانش پاسخ می‌دهد. این یک سوال است. افتادگی پیدا می‌کند. اگر پروتز داشته باشید، سال‌ها بعد، آیا قطعاً نیاز به تعویض دارند؟ همیشه این صحبت از ده یا پانزده سال وجود دارد. این چیزی شده است که ما مدام تکرار می‌کنیم.
ده سال، پانزده سال. آنها در واقع می‌توانند بیست یا بیست و پنج سال بمانند. من خودم پروتزهایی از این قبیل را خارج کرده‌ام. اما این به معنای وضعیت سالم نیست. ما باید بیمار و بافت پستان او را ارزیابی کنیم. اگر MRI وجود دارد، پروتز را بررسی کنید. مثلاً اگر پاره شده باشد، دلیلی برای انتظار نیست. آنها باید فوراً مراجعه کنند. پروتزها می‌توانند پاره شوند یا برگردند. این اتفاق می‌تواند بیفتد. اما این محصولات واقعاً بسیار بادوام هستند. اگر بیمار مشکلی نداشته باشد، می‌تواند با خیال راحت ده یا پانزده سال صبر کند.
اما از آنجایی که بافت پستان افتادگی پیدا می‌کند، فکر می‌کنم نیاز به تغییر خواهد بود. برخی بیماران با آنها بسیار خوب کنار می‌آیند. اگر ظاهر یکسان باشد و دردی وجود نداشته باشد، آیا باز هم معاینات لازم است؟ اگر بیماران در زمان‌های خاصی درد داشته باشند، معمولاً با ما تماس می‌گیرند، همانطور که می‌دانید. «دکتر، آن را لمس کردم و درد گرفت. ناگهان شروع شد.» در این موارد، یک مسکن خفیف کمک می‌کند. و معمولاً از بین می‌رود. برای این نیازی به مراجعه نیست. اما اگر درد بدتر شود یا ادامه یابد، ماهیت آن مهم است. اگر بد است، ارزش مراجعه دارد. اگر درد مداوم و پایداری وجود دارد، ممکن است نیاز به تصویربرداری یا معاینه توسط جراح عمومی باشد.
حتی بدون پروتز، آیا فرم پستان می‌تواند با گذشت زمان پس از لیفت تغییر کند؟ بله، البته. چرا این اتفاق می‌افتد؟ بافت به گرانش پاسخ می‌دهد. واکنش نشان می‌دهد و افتادگی پیدا می‌کند. در ابتدا، نوک پستان را در موقعیت مناسب قرار می‌دهید. آن فاصله را کوتاه نگه می‌دارید. اما از آنجایی که بیمار می‌ایستد و پستان تمایل به افتادگی دارد، ناگزیر با گذشت زمان کمی پایین می‌آید.
موضوع دیگری که باید به آن بپردازیم، پروتزها و لنفوم است. به عنوان بخشی از پیگیری، مایلم در مورد لنفوم صحبت کنم. مردم هنگام تحقیق در مورد پروتزها با آن مواجه می‌شوند. اطلاعات زیادی به صورت آنلاین وجود دارد. آنها همچنین در مورد محصولات فراخوان شده می‌خوانند. چه چیزی را باید بدانند؟ چه زمانی باید نگران باشند؟ بروز این لنفوم با پروتزهای فعلی بسیار کم است. با پروتزهای مدرن، تقریباً ناچیز است. اما البته، خطری وجود دارد. بنابراین بیماران باید در معاینات روتین پستان خود شرکت کنند. این محصولات فراخوان شده، نمی‌خواهم نام برندی را ببرم، اما می‌توانید آن را همه جا به صورت آنلاین پیدا کنید.
آنها فراخوان شدند. افرادی که از آنها استفاده می‌کنند از قبل آن اطلاعات را دارند. شما هم می‌توانید آن را به صورت آنلاین ببینید. اینها باید در اسرع وقت تعویض شوند. اما با پروتزهایی که در حال حاضر استفاده می‌کنیم، خطر بسیار کم است. اگر به درستی انجام شود، به طور کلی بسیار نادر است. ایمنی جراحی و کیفیت پروتز تأثیرگذار است. پروتزهایی که در گذشته باعث لنفوم می‌شدند، همان چیزی بودند که ما آنها را محصولات ماکروتکسچر (با سطح درشت) می‌نامیم که به ویژگی‌های سطح آنها اشاره دارد. اکنون سطوح میکروتکسچر (با سطح ریز) و حتی SilkSmooth وجود دارد، بسیار صاف، تقریباً صاف به چشم یا لمس، اما از نظر میکروسکوپی پروتزهای بافت‌دار هستند.
برای کمک به چسبندگی به بافت. بله، اما با اینها احتمال لنفوم بسیار کمتر است. هنگام بررسی نحوه بروز بیماری، ذرات گرد و غبار، باکتری‌ها، ویروس‌ها یا مواد خارجی به دام افتاده بین آن بافت‌ها عامل آن شناخته شدند. این ثابت شد. به همین دلیل می‌توانم بگویم پروتزهای جدید کاملاً ایمن هستند. هنگام بررسی ارقام خطر به صورت آنلاین، باید بررسی کنیم که کدام پروتز است تا انتخابی‌تر و آگاه‌تر باشیم. اگر کسی این پروتز را دارد، آیا قطعاً باید آن را خارج کند؟ همان که در موردش صحبت می‌کنیم. دقیقاً. بسیار خب.
مسئله بیماری نیز وجود دارد. شرایطی وجود دارد که به آن بیماری پروتز پستان گفته می‌شود. آنچه ما بیماری پروتز پستان می‌نامیم، مسئله‌ای واقعاً آزاردهنده است. زنان ممکن است به طور کلی بگویند: «سرم درد می‌کند، خسته‌ام، فراموشکار شده‌ام» و غیره. علائم به طور دقیق با هیچ چیز مطابقت ندارند، اما می‌توانند تقریباً در هر بیماری رخ دهند. مثلاً درد. خواب ضعیف، خستگی. خستگی، درد مفاصل، چیزهایی از این قبیل. اما اگر اینها برای مدت طولانی ادامه یابند، بر زندگی بیمار تأثیر بگذارند و پروتز داشته باشند، این را در نظر بگیرید. آن زمان است که زنگ خطر به صدا در می‌آید.
بله، آن زمان است که به صدا در می‌آیند. فکر می‌کنم هر زنی قبل از جراحی این را به صورت آنلاین تحقیق می‌کند. هزاران زن آن را تجربه کرده‌اند. این همه را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد. فکر می‌کنم استعداد ژنتیکی، نوع پروتز و جراحی ممکن است نقش داشته باشند، همانطور که سبک زندگی. اما این وجود دارد. ارزش احتیاط را دارد. پس، آیا می‌توانیم بگوییم: «اگر پروتزهایم برداشته شوند، از بین می‌رود؟» اگر برداشته شوند، از بین می‌رود. آیا می‌توانیم پاسخ قطعی بدهیم؟ بله، قطعاً اگر برداشته شوند. همانطور که از نامش پیداست، بیماری پروتز پستان. بدون پروتز، بیماری وجود نخواهد داشت. همین است. بسیار خب.
بیایید سه مثال را در نظر بگیریم. ما در مورد چیزهای زیادی بحث کرده‌ایم. ما اطلاعات زیادی را پوشش داده‌ایم. با بازگشت به سوال اصلی، آیا پروتزها لازم هستند؟ اینها داستان‌های واقعی بیماران نیستند. بیایید به چند مثال نگاه کنیم. وزن آنها ثابت شده است. آنها بافت کافی دارند. آنها از اندازه راضی هستند اما از افتادگی ناراحتند. چه کار می‌کنیم؟ من پروتز را برای این بیمار توصیه نمی‌کنم. می‌گویم می‌توانیم با استفاده از بافت خودشان فرم خوبی به دست آوریم. مگر اینکه بگویند پروتز می‌خواهند، فکر نمی‌کنم به آن نیاز داشته باشند. معاینه یک معیار مهم برای ما است.
و انتظارات بیمار. انتظارات بیمار. اگر بافت از دست داده‌اند اما افتادگی قابل توجهی وجود ندارد و پرتر شدن را می‌خواهند، چه کار می‌کنیم؟ دو گزینه وجود دارد. پروتز یا انتقال چربی. انتظارات آنها مهم است. اگر ظاهر طبیعی را ترجیح می‌دهند و ماده خارجی نمی‌خواهند، انتقال چربی تنها گزینه است. اما اگر بگویند: «من قطعاً پروتز می‌خواهم، می‌خواهم سینه‌ها و خط سینه‌ام خوب به نظر برسند»، پس البته پروتز است. اگر یکی از این بیماران هنوز در حال کاهش وزن باشد و دیگری به زودی قصد بارداری داشته باشد، چه؟
باید در زمان‌بندی تجدید نظر کنیم. البته، همانطور که بحث کردیم، اگر بارداری به زودی برنامه‌ریزی شده باشد، فکر نمی‌کنم عاقلانه باشد. اما بیمار ممکن است آن را بخواهد و این را درک کند. پس باز هم می‌توان آن را انجام داد. زیرا برای من، تصمیم‌گیرنده اصلی بیمار است. اما جراحی در حالی که آنها در حال کاهش وزن هستند، از نظر پزشکی یا اخلاقی درست نیست. زیرا قطعاً چند ماه بعد افتادگی پیدا خواهند کرد. وقتی این را توضیح می‌دهیم، بیمار معمولاً با پزشک خود همکاری می‌کند و جراحی را به تعویق می‌اندازد.
بیایید به سوالات سریع بپردازیم. بسیار خب. آیا هر پستان افتاده‌ای به پروتز نیاز دارد؟ خیر، هر پستان افتاده‌ای به پروتز نیاز ندارد. آیا پستان‌های کوچک هم می‌توانند افتادگی پیدا کنند؟ البته. آیا پروتزها هر نوع افتادگی را اصلاح می‌کنند؟ خیر. آیا هنگام استفاده از چربی خودی هیچ خطری وجود ندارد؟ خطر وجود دارد. هیچ جراحی بدون خطر نیست. آیا اسکار لیفت پستان کاملاً از بین می‌رود؟ هیچ اسکاري کاملاً از بین نمی‌رود. این در مورد اسکارهای لیفت پستان نیز صدق می‌کند. آیا شیردهی پس از جراحی تضمین شده است؟ خیر، تضمین شده نیست. آیا حجم پروتز یکسان در همه یکسان به نظر می‌رسد؟
خیر، غیرممکن است. آیا می‌توانیم پس از گذاشتن پروتز، معاینات را متوقف کنیم؟ خیر، معاینات را متوقف نمی‌کنیم. من این کار را نمی‌کنم، اما متوقف نکنید. پیگیری مهم است. صادقانه بگویم، آیا روش خاصی وجود دارد که به همه توصیه کنید؟ خیر. هیچ روشی وجود ندارد که بتوانم به همه توصیه کنم. هر بیمار متفاوت است. هر عمل جراحی متفاوت است.
هنگام مراجعه برای مشاوره، یکی از مهمترین چیزهایی که باید بپرسند چیست؟ فکر می‌کنم کمتر در مورد آنچه باید بپرسند است تا دانستن آنچه نمی‌خواهند. من این را بسیار مهم می‌دانم. به خصوص در جراحی پستان. همه در گوشی خود می‌چرخند و می‌گویند: «دکتر، من این عکس بیکینی را می‌خواهم.» اما وقتی می‌پرسم: «چه چیزی را نمی‌خواهید؟» تعداد کمی از بیماران می‌توانند پاسخ دهند. بنابراین فکر می‌کنم باید به نکات منفی توجه کنیم. وقتی می‌گویند: «اگر این اتفاق بیفتد، بسیار ناراحت خواهم شد»، می‌دانید چه کاری نباید انجام دهید. این گزینه‌های کمتری را باقی می‌گذارد.
می‌توانید سوالات خود را در مورد لیفت پستان، پروتز یا انتقال چربی برای ما بنویسید. ما به بحث در مورد اینها در قسمت‌های جدید کانال خود ادامه خواهیم داد. لطفاً کانال ما را سابسکرایب کنید. بیایید همه با هم از این اطلاعات بهره‌مند شویم. دقیقاً. همچنین می‌توانید اطلاعات زیادی در وب‌سایت ما در مورد جراحی پستان و سایر روش‌های ما پیدا کنید. کانال ما را سابسکرایب کنید و ما را دنبال کنید. در قسمت بعد می‌بینمتان. روز خوبی داشته باشید. سلامت باشید. خداحافظ. خداحافظ.
قسمت قبلی: لیپوساکشن یا ابدومینوپلاستی؟
تا فرد مناسب در تیم ما به شما پاسخ دهد.
لطفاً حداقل یک عمل و کشور خود را انتخاب و کادر را علامت بزنید.
ادامه در واتساپ
