چه اتفاقی افتاد
چهار داستان از چهار کشور، به ترتیبی که به دست من رسیدند. در هلسینکی، یک فرد ۲۷ ساله هنگام بیهوشی برای لیپوساکشن در یک کلینیک خصوصی هوشیاری خود را از دست داد و سه روز بعد درگذشت؛ سازمان نظارتی فنلاند کلینیک را بازرسی کرد، ایمنی بیمار را «به شدت به خطر افتاده» تشخیص داد و فعالیت‌های آن را به حالت تعلیق درآورد و پلیس در حال تحقیق است. در تگزاس، یک مادر ۲۸ ساله پس از لیپوساکشن در یک کلینیک زنجیره‌ای دچار آسیب شدید مغزی شد، طبق شکایتی که در سپتامبر ثبت شد و ادعای مسمومیت بیهوشی را مطرح می‌کند. در برزیل، یک فرد ۵۱ ساله ساعاتی پس از شش عمل جراحی صورت در یک جلسه هشت ساعته، در بیمارستانی که خانواده‌اش می‌گویند بخش مراقبت‌های ویژه نداشت، درگذشت. و در میامی در اواسط اکتبر، یک تحقیق تلویزیونی نشان داد که یک فرد ۲۹ ساله که برای لیپوساکشن و لیفت باسن برزیلی در ماه اوت از نیویورک پرواز کرده بود، حداقل ششمین بیماری بود که از سال ۲۰۱۸ پس از جراحی در همان کلینیک فوت کرده بود، و ایالت پنجمین شکایت خود را علیه جراح مربوطه ثبت کرده بود.
من نام جراح یا کلینیکی را ذکر نکرده‌ام و نخواهم کرد؛ هر پرونده تحت بررسی یا در دادگاه است و نتایج آن را من نباید اعلام کنم. آنچه می‌توانم انجام دهم این است که به یک وجه مشترک این چهار مورد اشاره کنم، زیرا این همان چیزی است که بیماران کمتر در مورد آن سؤال می‌کنند و باید اول از همه بپرسند: نه اینکه چه کسی عمل کرده، بلکه کجا عمل انجام شده است.
برداشت نادرست رایج
تصور غلط این است که ساختمان یک جزئیات است. بیماران هفته‌ها در مورد جراح تحقیق می‌کنند و اتاق عمل را به عنوان بخشی از بسته می‌پذیرند: یک کلینیک، یک سوئیت، «تسهیلات خودمان»، کلماتی که تا زمانی که اتفاقی در ساعت ۳ صبح رخ ندهد، بی‌معنی هستند. شعار متضاد، اینکه فقط بیمارستان امن است، شعاری است که اغلب انتظار می‌رود من آن را تکرار کنم، و من آن را بدون نقد تکرار نخواهم کرد، زیرا یک عمل کوچک روی یک بیمار سالم در یک مرکز مجهز و بازرسی شده هر روز بدون آسیب انجام می‌شود. آنچه داده‌ها واقعاً می‌گویند مفیدتر از هر دو شعار است: اتاق باید با عمل و بیمار مطابقت داشته باشد، و مرگ‌ها در جایی اتفاق می‌افتند که این مطابقت وجود ندارد.
واقعیت بالینی
داده‌های مطب اطمینان‌بخش به نظر می‌رسند، اما معنای ظاهری خود را ندارند. بزرگترین مقایسه انجام شده، ۱۲۹,۰۰۷ بیمار جراحی زیبایی بیمه‌شده و ۱۸۳,۹۱۴ عمل را در سه نوع مرکز معتبر در ایالات متحده بررسی کرد: سوئیت‌های مطب، مراکز جراحی سرپایی و بیمارستان‌ها. عوارض عمده در عرض ۳۰ روز در مطب‌ها ۱.۳ درصد، در مراکز جراحی ۱.۹ درصد و در بیمارستان‌ها ۲.۴ درصد بود. با خواندن سریع، این نشان می‌دهد که مطب امن‌ترین مکان برای عمل است. اما چنین چیزی را نمی‌گوید، و نویسندگان دقت می‌کنند که چنین ادعایی نکنند. هیچ‌کس به طور تصادفی به یک ساختمان اختصاص داده نشده بود. بیماران مطب سالم‌تر بودند، عمل‌های ترکیبی کمتری داشتند و عمل‌های کوچک‌تری انجام می‌دادند، و بیماران بیمارستان کسانی بودند که جراحان تشخیص داده بودند به بیمارستان نیاز دارند؛ مقایسه نرخ عوارض آنها مقایسه دو جمعیت متفاوت است، نه دو اتاق. نتیجه شمارش شده شامل مراجعه اورژانسی، بستری شدن یا عمل مجدد بود، که بیمار بیمارستانی راحت‌تر از بیمار مطب که به خانه فرستاده شده، به آن می‌رسد. و این مطالعه یک چیز مشترک در چهار مورد بالا را اندازه‌گیری نکرد، که همان مرگ است. آنچه داده‌ها ثابت می‌کنند این است که انتخاب مؤثر است: وقتی جراحان بیمار مناسب را به اتاق مناسب می‌فرستند، اتاق به ندرت دچار مشکل می‌شود. آنها نمی‌توانند بگویند چه اتفاقی می‌افتد وقتی انتخاب اشتباه است، زیرا آن بیماران در مطالعه نبودند. چهار مورد ذکر شده همان اتفاقاتی هستند که می‌افتند.
مرگ‌ها در جایی اتفاق می‌افتند که عمل از ظرفیت اتاق فراتر می‌رود. دوباره به چهار مورد نگاه کنید. لیپوساکشن در مطبی که خود بیهوشی دچار مشکل شد، الگوی هلسینکی و تگزاس است. شش عمل در هشت ساعت در ساختمانی بدون مراقبت‌های ویژه، الگوی برزیل است. عمل‌های بزرگ کانتورینگ بدن در کلینیکی که اکنون با شش مرگ مرتبط است، الگوی میامی است. هیچ‌کدام از اینها مطب معتبر مطالعه نیستند، با یک عمل کوچک و یک بیمار سالم. آنها عمل‌های بزرگ یا با خطر بیهوشی هستند که در اتاقی قرار گرفته‌اند که برای هیچ‌کدام از اینها ساخته نشده است. سؤال هرگز «مطب یا بیمارستان» نیست. بلکه این است که «آیا این اتاق آنچه را که این عمل نیاز دارد، دارد؟» و لیست صادقانه کوتاه است: یک متخصص بیهوشی که در تمام طول عمل حضور دارد و پس از آن نیز می‌ماند، نظارتی که در طول شب ادامه می‌یابد، خون که در صورت نیاز به سرعت قابل تهیه است، و یک تخت مراقبت‌های ویژه که بدون آمبولانس قابل دسترسی باشد.
جداول کشورها نشان می‌دهند که پیش‌فرض کجاست. ISAPS از جراحان در هر کشور پرسید که کجا عمل می‌کنند، و من نظرسنجی کامل ترکیه را در آنچه نظرسنجی ISAPS در مورد ترکیه می‌گوید خوانده‌ام.. در ترکیه ۷۰.۶ درصد از عمل‌های زیبایی در بیمارستان و ۲۶.۲ درصد در مطب انجام می‌شود. در ایالات متحده، ۳۷.۹ درصد در بیمارستان و ۳۶.۵ درصد در مطب‌ها است؛ در آلمان ۳۲.۱ و ۴۱.۱؛ در ایتالیا ۳۰.۸؛ در هلند ۹.۴ درصد در بیمارستان. بریتانیا و برزیل مانند ترکیه، کشورهایی بیمارستان‌محور هستند، با ۸۱.۷ و ۷۴.۲ درصد. من این اعداد را به عنوان جدول رده‌بندی ایمنی نمی‌خوانم؛ هیچ مطالعه‌ای چنین اجازه‌ای نمی‌دهد. من آنها را به عنوان پیش‌فرضی می‌خوانم که بیمار هنگام انتخاب یک کشور به ارث می‌برد. بیماری که از فرانکفورت یا نیویورک به استانبول پرواز می‌کند، اغلب از یک پیش‌فرض مطب به یک پیش‌فرض بیمارستان منتقل می‌شود، و برای عمل‌هایی که بیماران بین‌المللی واقعاً رزرو می‌کنند، که ترکیبی، طولانی و دور از خانه انجام می‌شوند، این پیش‌فرض اهمیت دارد.
محل کار من یک بیمارستان است، به دلایلی که چهار مورد ذکر شده برای من نوشتند. هر کاری که تحت بیهوشی عمومی انجام می‌دهم، در بیمارستان انجام می‌دهم، با یک متخصص بیهوشی که در تمام طول عمل حضور دارد، یک شب اول تحت نظارت و یک واحد مراقبت‌های ویژه در همان ساختمان؛ خون در ساختمان ذخیره نمی‌شود بلکه از سیستم مرکزی تأمین خون درخواست می‌شود، که بیمارستان می‌تواند در صورت نیاز به سرعت آن را فراهم کند. عمل‌های کوچک تحت بی‌حسی موضعی، مانند ترمیم اسکار، را در کلینیک انجام می‌دهم، زیرا در آنجا اتاق با عمل مطابقت دارد. من در مقاله خود در مورد جراحی ترکیبی توضیح داده‌ام که چرا جلسه ترکیبی بدن را در هیچ جای دیگری انجام نمی‌دهم. بیشتر بیماران من هرگز از هیچ‌یک از اینها فراتر از پتوی گرم و پرستار شب استفاده نمی‌کنند؛ بیمارستان برای آن یک نفر از چند صد نفر است که نیاز پیدا می‌کند. هر چیز دیگری در مورد آن بیمار، سن، وزن، سابقه لخته شدن خون او، در بررسی آمادگی قبل از پرواز او پوشش داده می‌شود.
بیهوشی نیز یک سؤال مربوط به اتاق است. دو مورد از چهار پرونده قبل از اولین برش آغاز شد: از دست دادن هوشیاری در حین بیهوشی در هلسینکی، مسمومیت مشکوک به بیهوشی در تگزاس. لیپوساکشن تحت بی‌حسی موضعی با آرام‌بخش یک تکنیک مشروع در دستان مناسب و دوز صحیح است؛ همچنین این تکنیکی است که اغلب توسط کسی ارائه می‌شود که توجهش به کانولا است نه به راه هوایی. بپرسید چه کسی بیهوشی را انجام می‌دهد، آیا آن شخص متخصص بیهوشی است، و آیا او در تمام طول عمل در اتاق حضور دارد. اگر پاسخ این است که یک پرستار بین بیماران سر می‌زند، اتاق با عمل مطابقت ندارد.
«تسهیلات خودمان» جمله‌ای است که باید بررسی شود، نه اینکه به آن اعتماد کرد. در ایالات متحده، اعتباربخشی یک سوئیت مطب در بسیاری از ایالت‌ها داوطلبانه است و سه نهاد اعتباربخش لیست‌های خود را منتشر می‌کنند. در ترکیه، یک مرکز که بیماران بین‌المللی را درمان می‌کند، باید مجوز وزارت بهداشت را داشته باشد، و وزارت لیست مراکز مجاز را منتشر می‌کند. کلینیکی که نمی‌تواند اعتباربخشی، متخصص بیهوشی و نزدیکترین واحد مراقبت‌های ویژه خود را در یک جمله نام ببرد، به سؤال پاسخ داده است. بقیه بررسی‌ها، ثبت نام جراح، عضویت در انجمن‌ها و پرچم‌های قرمز، در راهنمای من در مورد اینکه آیا جراحی پلاستیک در ترکیه ایمن است؛ این مقاله فقط در مورد اتاق است.
جمع‌بندی عملی برای بیماران
قبل از پرسیدن قیمت، سه سؤال بپرسید. دقیقاً عمل کجا انجام خواهد شد، و آیا آن مرکز یک بیمارستان یا یک مرکز جراحی معتبر است که بتوانم آن را بررسی کنم؟ چه کسی بیهوشی را انجام می‌دهد، و آیا آن شخص در تمام طول عمل و شب اول می‌ماند؟ نزدیکترین واحد مراقبت‌های ویژه کجاست، و آیا در همان ساختمان است؟
پاسخ را با عمل خود مطابقت دهید. یک عمل کوچک تحت بی‌حسی موضعی در یک مطب معتبر منطقی است. یک عمل ترکیبی بدن، یک جلسه طولانی صورت، یا هر جراحی بر روی بیماری با سابقه قلبی، ریوی یا لخته شدن خون، باید در بیمارستان انجام شود، هر نامی که بروشور به کلینیک می‌دهد.
اگر برای جراحی سفر می‌کنید، یک سؤال دیگر بپرسید: چه کسی صبح روز بعد شما را می‌بیند، و اگر در هفته دوم چیزی تغییر کرد، با چه کسی در خانه تماس می‌گیرید.
محدودیت‌های صادقانه
چهار مورد از اقدامات رسمی، پرونده‌های دادگاهی و اظهارات خانواده‌ها توصیف شده‌اند؛ هیچ‌کدام هنوز یافته نهایی ندارند، و من از آنها یک الگو استخراج کرده‌ام، نه یک حکم در مورد کسی. مطالعه امکانات آمریکایی، بیمه‌شده و شش تا دوازده ساله است؛ این مطالعه بیمارانی را مقایسه می‌کند که توسط جراحانشان به اتاق‌ها دسته‌بندی شده بودند، نه بیمارانی که به اتاق‌ها اختصاص داده شده بودند، بنابراین نمی‌تواند بگوید کدام اتاق ایمن‌تر است، فقط اینکه دسته‌بندی مؤثر است؛ و مطب‌های معتبر را اندازه‌گیری کرده است، که ممکن است منظور یک کلینیک خارجی از این کلمه نباشد. درصدهای ISAPS نشان می‌دهند که عمل‌ها کجا انجام می‌شوند، نه چگونه پیش می‌روند. و قانون خودم، بیمارستان برای هر چیزی تحت بیهوشی عمومی، یک قانون برای کار و بیماران من است؛ همکارانی که عمل‌های کوچک را روی بیماران سالم در یک سوئیت بازرسی شده با حضور متخصص بیهوشی انجام می‌دهند، در چارچوب آنچه شواهد پشتیبانی می‌کند، عمل می‌کنند. اشتباه، مطب نیست. عدم تطابق است.
اگر می‌خواهید بدانید که آیا عملی که برنامه‌ریزی می‌کنید باید در بیمارستان انجام شود، و بیمارستانی که من استفاده می‌کنم چه امکاناتی در محل دارد، عکس‌های ویرایش نشده و یک سابقه پزشکی کوتاه را به +90 544 772 0772 ارسال کنید. تیم جراحی آنها را در همان روز بررسی می‌کند.
دکتر مصطفی آیدینول جراح پلاستیک، ترمیمی و زیبایی در استانبول و عضو ISAPS است.
منابع
- اخبار Yle، فنلاند، سپتامبر ۲۰۲۶: فعالیت‌های مرکز جراحی پلاستیک پس از مرگ یک فرد ۲۷ ساله توسط سازمان نظارتی به حالت تعلیق درآمد؛ تحقیقات پلیس. لینک
- News4SA، تگزاس، ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶: خانواده پس از اینکه لیپوساکشن ظاهراً باعث آسیب مغزی یک فرد ۲۸ ساله شد، از زنجیره کلینیک و پزشک شکایت می‌کند. لینک
- The Daily Beast، اوت ۲۰۲۶: زن ۵۱ ساله پس از یک عمل جراحی پلاستیک هشت ساعته در برزیل درگذشت. لینک
- NBC6 Investigates، میامی، ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶: خانواده خواستار پاسخگویی هستند زیرا تحقیقات نشان می‌دهد که از سال ۲۰۱۸ شش مورد مرگ بیمار با یک کلینیک میامی مرتبط است. لینک
- گوپتا وی، پاریک آر، نگوین ال، و همکاران. آیا جراحی مبتنی بر مطب ایمن است؟ مقایسه نتایج ۱۸۳,۹۱۴ عمل جراحی زیبایی در انواع مختلف مراکز معتبر: ۱۲۹,۰۰۷ بیمار، عوارض عمده ۱.۳ درصد در مطب، ۱.۹ درصد در مرکز جراحی، ۲.۴ درصد در بیمارستان. Aesthet Surg J، ۲۰۱۷. DOI
- انجمن بین‌المللی جراحی پلاستیک زیبایی (ISAPS). نظرسنجی بین‌المللی ISAPS در مورد عمل‌های زیبایی/پلاستیک انجام شده در سال ۲۰۲۵: جداول تنظیمات عمل بر اساس کشور. منتشر شده در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶. لینک
- هاردی کی. ال، دیویس کی. ای، کنستانتین آر. اس، و همکاران. تأثیر زمان عمل بر عوارض پس از جراحی پلاستیک: تحلیل رگرسیون چندمتغیره ۱,۷۵۳ مورد. Aesthet Surg J، ۲۰۱۴. DOI
